http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: thecrowfun kalk; kalk, kalk ve beni dinle ! sana güç veririm kafanla dalaştığında sana yardım edebilirim beni bilirsin tam otuzluk üç tanımlı pis sakallı donuş bakışlı iklim az ılıman çoğu yağışlı yaşar fani yazlı kışlı onların şahidi görür gözlü benimkisi amaydı unutmadıklarım hepsi güzel birer simaydı sen kendinle çatışmadayken savaş verirken sago ordaydı taşla kafan çarpıştığında yada kafan taşa yaslandığında anlarsın ki kötü gider iyi gelir zaman sofranda ki en lezzetli mühim yemek azaldıkça aç kalmanın korkusu ile kuruyacaksın bu sebeple yaşlanacaksın çünkü sende baştan olmak üzere sonlanacaksın ""trilyonda olsan harcanacaksın"" savaşı kes barışacaksın kendinle aynalarında bire bir anlaşacaksın bir kulaç daha atsam karadayım ben hiç böyle bir denize dalmadım üzerimde pantolonum artı ayakkabılarım... ha gayret! bir sene fırtına üzerimde dolunay kim yüzünü asmış dalgalar boyumu aşmış nefesime gücü bahşet mevla bir kulaç daha atsam olur evelallah bahsettiğim bu derinlik hiçbir denizde yok benim yumruklarım içi boş korkma yakmaz canını allah seni ensen gibi dümdüz etmeden geri dön hemen dünya kızına aşık olmak seni delirtir bu kız izdivaç için ne kötü bir cariyedir ecel aramaz enseler yerine gelmez sarsılan güvenler içine düştüğüm masalsı serüvenlerdir gamzelerime ""ab-ı hayat""tan can verenler yüzmekten yorulduğum bu en derin denizdir boğulduğum dörtlüklerim kulacı atar benim dip de vurgunum moralsizim solgunum yinede kendimi teskin edebilecek bir seviye olgunum pişmanlık asla kaçamayacağın bir canavar elleri bazen öldürür bazen sertçe yakalar bil ki sagopa cesaretinin bir kısmını zulada saklar ""yanan ışıklarımı kaplayacak kadar karanlığım var"" bir kulaç daha atsam karadayım ben hiç böyle bir denize dalmadım üzerimde pantolonum artı ayakkabılarım ha gayret bir sene fırtına üzerimde dolunay kim yüzünü asmış dalgalar boyumu aşmış nefesime gücü bahşet mevla bir kulaç daha atsam olur evelallah http://www.rapindir.biz/wp-content/uploads/2008/02/sagopa-kajmer-kits.jpg Wed, 27 Aug 2008 17:15:10 GMT 1948893-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1948893 http://pa.perfspot.com/88fcfd70-3c32-4123-b26f-5a62c1fe8d96.jpg http://pa.perfspot.com/28c54640-66b4-499b-9ba7-62cce379d020.jpg http://pa.perfspot.com/8eb40344-c62e-4aad-98a6-f5f543df9849.jpg http://pa.perfspot.com/f201e205-64a7-4910-a6f8-51cb5053d4aa.jpg http://pa.perfspot.com/b1cd70e8-1ccd-476d-a561-723fff1c595c.jpg http://pa.perfspot.com/6dddaa67-2607-4c61-b623-9613f4ab553a.jpg http://pa.perfspot.com/f1f3455d-5aa6-4f01-8ee7-47c89c6d248a.jpg http://pa.perfspot.com/dc9d6c2e-1b47-49c4-9cb0-0c0e5b027e56.jpg Sat, 23 Aug 2008 19:55:37 GMT 1931399-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1931399 Bir garip mengene yüreğimi sıkar Bir kuşun kanadının gölgesi düşse yüreğine Kıskanırım. Ben mavzerde fişek, Ben kınında bir bıçağım Gökyüzünü paslı bir maviye, Yeryüzünü kızıla boyarım. İsterim mutluluk gölgen olsun, Gözlerinin gülen tılsımı hiç bozulmasın. Ben bir bedevinin su aradığı gibi Arıyorum şimdi seni. Ve nasıl özlüyorsa yarasalar geceyi Bende özlüyorum seni Eylülün geldiğini Sızlamasından anlıyorum dizlerimin Bilir misin karanlık bir gecede Yalnızlığın insana nasıl koyduğunu Bilir misin kara bir karıncanın Beyaz kalbi gibi bir hisle sevdiğimi seni Bilir misin içinde aşk geçmeyen şiirleri yazmadığımı A . Ş . K harfleri mazide, kalbimin boynuna geçirdiğim urganın ucuna bağlıdır. Bir tren penceresinden el salladığım gün Siyah saçlı bir kıza bıraktım bu harfleri Sol göğsümün üstünde muska gibi Sakladığım resmi uzayıp giden Yollara bıraktım . .. ... .... ..... .... ... .. . __*/DeLi_KaRgA\*__ http://img0.bloggum.com/upload/lib/img/2642/o/r_qhjxxphwxlvvcyu1yv85.jpg Thu, 14 Aug 2008 16:52:41 GMT 1896195-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1896195 seni seviyorum çünkü... saçlarını okşadıkça cennetin ırmakları parmaklarımdan süzülüyor. seni seviyorum derken aslında ne kadar çaresi olduğumu görüyorum... çünkü kullanacağım tüm kelimeler sana olan sevgimi anlatamayacak. hani derler ya kelimeler kifayetsiz diye ben de sorunluyum işte, kelimelere döküp de sana olan sevgimi anlatamıyorum. sen en iyisimi gözlerime bak... çünkü ""gözler gerçeği söyler"" . .. ... .... ... .. . sevdaya dair ne varsa yüreğinizde saklamayın sonra blog köşelerinde sanal alemde anlatmaya kalkıyorsunuz ""yitip gidenler""in ardından. ne kadar: Dudaklarıma acı bir tebessüm yapışmış. Pare pare terkedişler. Kalem kırmışım sevdama. Yalnızlığın geniş alanlarında idamın infazı var. Yaşamla ölüm arasındaki köprü, idam ipinde boydan boya UNUTMA BENİ çiçekleri dizilmiş. Albenili ölümün çekiciliği sehpada. Karanlık koridorlarla dolu hafızam, nerdeyim bilemiyorum. Dertlerim beynimi kemiriyorlar. Bir ömrün muhasebesinde elde olanların değerlerini biçmenin zorlu ikilemi sarıyor benliğimi. Hep yargılanımlar. Hayatın sonbaharına koşuyoruz son sürat. Elimizde olmadan, elimizden uçup giden yaşanılmamış, yaşanılamamış, heyecanlar, duygular. Zamanı yakalayamayız ama, zamanın içinde yitip giden, avuçlarımızın arasından kaçırdığımız bu heyecanları, duygulara pekala yakalayabiliriz. Yapmamız gereken tek şey elimizi uzatıvermek.Gözlerimizi kapatıp, yaşamak istediğimizi, yaşayamadıklarımızı, özlemlediklerimizi, toplum değerleriymiş, etikmiş düşünmeden yaşamak. Tek kriterimiz ise kendi kişisel etiğimiz. Biz bizim için yaşar, bizim için değer üretir, gene kendi etiğimizi kendimiz yaratırsak, mutluluğun aslında beynimizde bir yerlerde gizli olduğunu farkediveririz bir anda. diye sayıklasak da ""akıl"" geç geliyor ""baş""a... Sevdiklerinize sevdiğinizi söylemekte asla geç kalmayın. Çünkü 1 ""salise"" sonrası ÇOK GEÇ olabilir... ""siyah""TAN GAYRİ TÜM RENKLER SİZİNLE OLSUN. IŞIK, SEVGİ ve SEVDA İLE KALIN ... p.s.: okurken dinlenebilecek şarkı: ""yonca lodi"" - ""sana birşey olmasın"" __*/DeLi_KaRgA\*__ http://www.resimlerx.com/galeri/Ayrilik_Resimleri/ask-acisi.jpg Fri, 08 Aug 2008 19:40:33 GMT 1869151-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1869151 gün gelir sevda koyarsa soluksuz seni gün olur yolun düşerse gurbet ellere al bu dertten yüreğini dalgalara sal... kederin büyüyorsa kuytuluklarda gidecek deniz yoksa, bulamadınsa al bu dertten yüreğini yağmurlara sal... gidecek deniz bulamamak ne demektir? dörtte üçünden fazlası deniz, kalanın önemli kısmı buz tutmuş deniz olan bir gezegende değilmiyiz yoksa... her bir ayrılığın ertesinde yeni başlangıçlar olacağından emin olan insan aklından bahsediyoruz... gurbete bile olsa bir yola çıktığında, terkedilen mekânın hâlâ arkalarda bir yerlerde varolduğunun bilincindeki insan aklından... hal böyleyken, kim engelleyebilir ulaşmak için yeni denizler bulmamızı; kim engelleyebilir ki kaybettiğimiz denizin bizi tekrar bulmasını, kaybettiğimiz denizi tekrar bulmamızı... Fri, 08 Aug 2008 05:59:51 GMT 1865944-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1865944 Merhaba gençler ve genç kalanlar ile aşka aşık olanlar! Geliniz yine hep birlikte kadın ve erkek ayırımı yapmadan duygularımız hareketlerimiz ve beklentilerimizle ilgili düşünelim! Olur ya! Öyle birlikteliklerimiz vardır ki karşımızdakine olan sevgimiz ilgimiz ona tutkunluğumuz ''ne çok ne de az'' hep aynı düzeyde seyretmeyi ister.. Bu tip ilişkilerimizde karşımızdaki kişi adeta dedektif gibidir. Hal ve davranışlarımızı en ince ayrıntısına kadar çözmeye çalışır ve bizdeki en ufak bir değişikliği hemen fark eder.. Sır saklamamız şöyle dursun anında yakalayıp bir de polis gibi kovalar bizi.. Böyle durumlarda suçsuzluluğumuzu ortaya çıkaracak tek şey doğruluğumuz olmalıdır.. Burada ilişkilerimize ait yapabileceğimiz bir şey daha var. Oda bu beraberlikte birbirimize karşılıklı olarak hissettiğimiz duygu ve düşüncelerimizi en ufak ayrıntılarına kadar tüm gerçeğiyle karşı tarafa hissettirmek ve bunu açık açık konuşup paylaşmaktır.. İnsanların çeşitliliği kadar, sevgilerin ve ilgilerinde çeşitliliği vardır.. Bazen sözle, bazen gözle, bazen de en ufacık bir hareket ve öpücükle bir de bakmışsınız ki ona kendimizi anlatıvermişiz.. Şimdi gelelim yazımızdaki en ""kırmızı"" noktaya! Diyelim ki sıkı fıkı bedensel temas size pek cazip gelmiyor.. Veya illâ ki ""kırmızı nokta""lı ilişkiniz olsun istiyorsunuz ve çıldırıyorsunuz bedensel arzularınızla.. Aman da ne güzel.. Yaşadığınız birliktelikte karşı taraf size yeşil ışık yakmıyorsa ve kırmızı diye diretiyorsa o zaman bu işte bir iş var.. Bu demek değildir ki karşınızdaki kişi bu tip arzularla doğmamış.. Hiç düşündük mü o kişinin de kendine göre bir beklentisi var? Ve siz buna cevap veremenyensiniz.. İşte bu tür bir ilişkiyi derhal tek celsede boşuyorsunuz ve kendinize uygun yeni bir partnere doğru yelken açıyorsunuz.. Aklımızdan çıkarılmaması gereken asıl nedir biliyor musunuz Sevgili Hanımefendiler ve Sevgili Beyefendiler? İlişkimizin rengi ne olursa olsun ""Sadakat, olmazsa olmazımız olmalıdır!"" Yoksa! Hiç bir ilişki, ne ruhumuzu ne bedenimizi ne de kırmızı noktalı açlığımızı doyurur.. Hepsi hilenin, hurdanın, haramın karnını doyurmaya yarar.. Kim mi demiş? Ben demişim.. Ve yine diyorum ki! Hiç bir ilişkinin tarihinde sadakatsizliğin, belki görünüşte af edildiği görülmüştür ama unutulduğu asla ne duyulmuş ne görülmüştür.. Aman dikkat! Sizlere tavsiyem değil de affınıza sığınarak ancak hatırlatmam olabilir.. Onun için de sizlerin tercihlerinizde yapmanız gereken tek şey, kendi aldanış ve aldatış düşüncenize göre, eş ve arkadaş bulmalısınız ki ne kendinizi ne de karşınızdakini boşu boşuna günaha sokmayın.. Duydunuz değil mi? (günaha sokmayın dedim!) Kendi değer gücünüze ve kendi cambazlığınıza göre birilerini seçin ki aldattığınızda ve aldatıldığınızda ne fazla canınız sıkılsın ne de bizim duyacağımız kadar çok canınız yansın. Ne demişler KOCA nineler? ''Her şey! Dengi dengine.'' THOMAS MIDDLETON'a göre de ''Derinlerdeki hazineler bile, bir kadının aşkına tutsak olmuş bir erkeğin hissettiği rahat kadar değerli değildir.'' demiş.. ""Aşk melekleri yüreğinizden öpsün"" __*/DeLi_KaRgA\*__ Thu, 03 Jul 2008 11:14:36 GMT 1697262-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1697262 İki tanık var; biri dilimdir, biri de virüs kalemim, ihanet etmez sözüm kağıda ve halim rabba teslim. Ölümün sessizliğine eşsiz bir seda ile girdim, Boğulmaktan korktuğum bir denizin tahmininden derinim. Benim kalbim ısrarla cennet kuşatmasında hâlâ, Ruhum bedeni terke maruz sevap artı günahlarla. Öncelerimi dışlar sonralarım, aklım firarda, Güller yare sevgi kanıtı, benim elimde papatya. İçimden kaba bir ses beni azarlıyor yıpratmakta, Yağmur betonla sevişirken güneş altın saçmakta. Kollarım o nankörlerle çetin güreş tutmakta, Sago gidenlerin gölgelerini koleksiyonuna katmakta. Sevdirmeye gayret etme kendini, sevilmeye terket, Uzadıkça kısalan ömre huzur aşısı zerket. Her adım için on çuvallık külfet, rabbım hayra lutfet, Zararı belli sonlarından iki gözünü ırak et. Keşfi bekleyen cümleler içindir bütün çabam, Kelimlerden kalpler yaptım, kimini deştim acımadan, ""Dilini kestiklerim sükût nöbetinde gık çıkarmadan"", ""suratsızları kapıdan kovsan girmek ister bacadan"". Söz ehline itaat et, benim sözüm cevher, Kalemim olgunluk tahsilinde yalanına var reddim. İki tanık var; biri dilim bir kalemim, Olanı biteni sindirdim, yeter bana kendi derdim. Bilirim bensiz dostum, iblis dostu, hannas komşusu Batırdıkça batırır; derindir vesvas kuyusu. En tatlı yerinde uykumu basar karabasan kabusu, Güzel cevapların, vardır elbet hain sorusu. Kanadı olsa hain kedinin, soyu kururdu serçelerin, Susuz çölde inci bulsa damla arar gözlerin. Rüzgar esmez her zamanki gemiye layık, Bir üfürse yol bulurdu bizim orta direk kayık, bu şarkı bayık! Çin ipeği giysen dahi senin değerin eşşek kılı, Gelecek hayranlarındansan aç önüne bir kahve falı, Hızlı koşan arap atının dört yana savruldu nalı, Umulmadık zamanda kesti birisi bindiği dalı. Günahki en güzel kadındır, sizler güzele kanan, Tabiatın şeytan olacaksa yılan doğursun anan! Say geriye doğru onu, ileri giden yolcu zaman, Başkasının ızdırabı ile huzur bulandır mutsuz insan. Söz ehline itaat et, benim sözüm cevher, Kalemim olgunluk tahsilinde yalanına var reddim. İki tanık var; biri dilim bir kalemim, Olanı biteni sindirdim, yeter bana kendi derdim. Wed, 02 Jul 2008 07:44:50 GMT 1690988-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1690988 Bazen çocuklukta kalmış, kaygısız günlerin hafifliği gelip oturuyordu içime. Günlük hayatın, geçmişin; gelecekle ilgili bütün düşüncelerin dışına çıkıyordum o zaman. Her şeyi bir kalemde silip atan, her şeye yeniden başlanabilinir sandıran bir duyguydu bu. Hayat bir oyundu, istediğim(iz) gibi oynayabileceğimiz bir oyun... __*/DeLi_KaRgA\*__ Tue, 01 Jul 2008 09:26:20 GMT 1686254-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1686254 Hayalinle dans ederken, Vazgeçmiştim bencilliğimden. Ben,son sigaran bile olmaya razıyken Sen,nasılda sebepsiz bıraktın ellerimi! Oysa yüreğin kanamasın diye Bir kez daha en derinden, Binbir acıyla doğupta küllerimden, Gözlerime saklamıştım bütün hüzünlerini... Şimdi benim için, Saçların ayrılık sarısı Gözlerin yalnızlık mavisi Yükledim kirpiklerime sevdanın tozunu Usul usul yol almaktayım Önce ruhum bedenimi bulmalı Sonra en ağır yüklerini boşaltmalı Ve sessizce ağlamalıyım o zaman... Biliyorum şimdi ağlarsam eğer, Ya sen damlar gözlerimden ya kan... Mon, 30 Jun 2008 10:00:53 GMT 1680911-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1680911 Yunus'tur Benim Adım Sagopadır Mahlasım.. Dinle Eğer düşman yoksa bil ki savaş olmaz şehvet edilinen şu zevkler kolay solmaz..Kula yataklık edenler dost sayılamaz..Korku ve dehşete kapılanın kalbi yavaş atmaz. gürültüyle besLenen kulakta sukut durmaz.""Kara sinekler mikrop demek arılar boka konmaz"". El yumruğunu yemeyen yumruğunu balyoz sanar arlanmaz..Zahmet çeken asla bir kişi olmaz.Ekmek elden su göldense tasaya yer kaLmaz..Yabancı görmedikçe köpek delice havlamaz..Yaşama dahil oldukça sistemlerin aynı kaLmaz..Derste kopya çekerek alınan notla bi bok olmaz..Önüne hedefi koymadıkça amaca tez varılamaz..Hurafelerle yola çıkanlar köprü sonuna ulaşamaz..Akacak olan kan ilelebet damarda durmaz. Sapına kadar erkek te olsan ""kadına el kalkmaz"". Gerçek Bana bir adım daha yaklaş (yakLaş yakLaş yakLaş)..Gaflet Benden bir adım daha geri at (Aman uzak Dur Benden) .. Dessas Ne bu caka bu fiyakalı hal (Ne Bu caka Bu fiyakaLı haL) Yolcu yolunda geri gerek hadi yollan..(yoLLan yayLan laN) kilidi kırmadıkça sırrın kaPısı açıLamaz..Rabb'im emri verse inan taş üstünde taş kaLmaz..Komutan komut vermedikçe esas duruş bozuLamaz..Sago bir kere siler adın tadıma karışamaz..(Nokta) .. yazı Kağıtta yatılı söz ağızdan uçar durmaz..Dilim tutulmadıkça mikrofonum sır tutmaz.ilim kendini biLmektir..Bilmeyenden haLt oLmaz..Yalan söylediysen yanına kâr kalmaz..Yalanın ömrü tez biter mumlar yatsı sonuna ışıyamaz..Zahmet etme boştan dolu çıkmaz.Gün gelir bi tatlı sözle yılan delikten çıkmaz..Beşikten mezara dek bu gemide aynı tayfa kaLmaz..velceLaLin kalemi yazar levhi mahruz okunamaz..Zaman hırsızı çok çalar koluna zincir vurulamaz..Aklım Dünya limanına demir atmışsa gemin girdaptan kurtulmaz..Gözümde Nice ırmak saklı akışı durmaz.. Gerçek Bana bir adım daha yaklaş (yakLaş yakLaş yakLaş)..Gaflet Benden bir adım daha geri at (Aman uzak Dur Benden) .. Dessas Ne bu caka bu fiyakalı hal (Ne Bu caka Bu fiyakaLı haL) Yolcu yolunda geri gerek hadi yollan..(yollan yayLan laN) Adım Yunus Mahlasım Sago ikincisi kaf Kef üçüncüsü küheylan Evliya-ı raP Arkası yarIn Arkası Yarın... İlişki denilen hadise bir ""dessas""lık mesaisi; herkesin derdi boldur, alan razı veren düldül. Fri, 27 Jun 2008 14:46:53 GMT 1667545-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1667545 Malûm, futbolla yatıp futbolla kalkıyor, futbolla düşünüp, futbolla kaşınıyoruz...Takımlar kuruyor, taktik veriyor, hakemleri tahlil ediyor, hâdiseyi milliyetçilik jargonuyla değerlendiriyoruz. Batı ve Doğunun internet manşetleri ile şişe şişe şişirecek göğsümüzün kalmadığı da açık. Çılgınız, deliyiz, efsaneyiz, mucizeyi, inançlıyız, kosmoz bizi destekliyor, Allah bizimle beraber, yenilmeyiz, destanız ve daha bir çok vs.yiz. Arada sırada düşünce olarak da kaos yaşıyoruz; Fatih Terim'i sevelim mi, sevmeyelim mi, millî kahramanımız mı millî beceriksizimiz mi, iyi mi kötü mü? Veya işi iyice abartıp nefret mi edelim? (Fatih Terim'in dönüşte isim isim hepinize cevap vereceğim dedikten sonra "acaba bize de ekmek düşer mi?" diye bu konuya mal bulmuş mağribî misâli atılan köşe yazarları kulaklarınız çınlasın) Futbol'un dili dini olur mu? Bal gibi olur. Ama biz sıra ile gidelim ve "dil"inden başlayalım. Sağ olsun Maraton yorumcusu Erman Toroğlu bu konuda bize oldukça geniş bir yelpazede hem de nasıl bir dil'i olduğunu örnekleriyle gösteriyor (veya dinletiyor). Her biri kamyonların arkasına yazılacak kadar derin anlamlar ve felsefik içeriklere sahip müthiş bir dil; "Şansal ben senin....", "arkadan dolaşıp iki puan alacak..", "Ümit akşam kaç atar...". Hadi bunları futbolun coşkusuna bırakalım. Rakibimize "geçiren", "kaç basar"lı, "takımlar"ımızın "tatmin edici" oyunlarında hadi biraz daha iyimser olalım zaferlerinde belden aşağısına kayan muhabbeti de Türkçe'nin azizliğine verelim. O saatte ailecek kimse izlemeyiversin canım... Yanılmıyorsam İstanbul'da Etnografya Müzesi'nde Tanrı heykelleri vardı. Bilmiyorum gidip gördünüz mü? Çeşit çeşit, boy boy, tür tür; bebeğinden yaşlısına, yağmurundan savaşına kadar hangi tür ve ebatta istersen o kadar var. Burada uzun uzun dinler tarihinin meseleleri üzerinde konuşacak değilim. "Futbol Günleri"nde bu çeşniye yeni tanrılar da katıldılar. Futbolcularımız en azından çoğunluğu -belki hepsi- ne bileyim ben inançlı çocuklar. Her maçtan sonra "Allah'ın izniyle", "Allah'a şükür", "Dualar sayesinde" yorumlarında bunu gösteriyorlar. Her insan gibi, futbolcunun da inanma ve tabii ki inanmama hakkı baki (Olayı laikliğe getirip dayamayın, vallahi darılırım). Futbol bir de dinî literatürde yer alan "MUCİZE" kavramı ile ilintilediğin zaman ister istemez teolojik bir takım yorumlamalar peş peşe geliyor. Nerden geldik buraya "Futbol'un Tanrıları"ndan. Hırvatistan maçından sonra yeni yetme bir yorumcuya göre; Futbol'un Tanrılar'ı bizim takımımızı desteklemiş! Haliyle Erman Toroğlu kadar açık olman bu ifadenin biraz açılması gerekir ki, sen değerli okuyucum (okuyucularım demiyorum, çünkü kimse okumuyor, belki editör okuyordur) ne kadar şanslısın ki bu işi ben üzerime aldım. Merak edenlere işte Futbol'un Tanrı'larının yardımlarını açık ve net bir şekilde ilk kez burada yazıyorum; Direk tanrısı; topun direğe gitmesini sağladı; aut tanrısı ikinci kafa vuruşunda topun kendisine gelmesini sağladı, düdük tanrısı düdüğün sesini kıstı da Semih golünü atabildi, öncesinde ofsayt tanrısı Hırvat'ları ofsayta düşürdü, yan hakem tanrısı oyuncu değişiklik tabelasını kaldırtmadı, önceki maçta kaleci hata tanrısı Patrick'e hata yaptırmıştı, penaltılarda penaltı tanrısı da mesaiye kalmıştı. Hikaye meşhur; Hakim "Bilmiyor musun burada Allah demek yasak?" demiş, sanık "Allah Allah" demiş. Bu çok bilmiş (hep bir bilen olacak değil ya) yazarınızın anlamakta zorluk çektiği; "Allah yardım etti" "Dualarımız kabul olundu" demek varken, elin gavuru dediğimiz adamlar manşetlerde "Allah onlarla beraber" derken, "Futbol'un Tanrıları"ndan bahsetmenin hafifliğinde, iticiliğinde ve hatta tiksindiriciliğinde ne maksat umulduğu? Allah'la meselesi olduğunu beyân mı yoksa monoteizme isyan mı? (Aslında biliyorum ikisi de değil, hadi sizin -üzerinize almayın beni belki okuyacak olan sevgili editörüme diyorum- gül hatırınızı kırmayayım; boş boğazlık, ağzından çıkanı kulağın duymaması, laf söyledi bal kabağı ilişkisinin sağlanması) Ne diyelim Allah bildiği gibi yapsın... Allah'a emanet olun.... __*/DeLi_KaRgA\*__ Tue, 24 Jun 2008 10:14:02 GMT 1649415-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1649415 Milli maçlar ile ""Matrix felsefesi"" arasında bir bağlantı olduğu muhakkak.Sanki bir güç her şey senaryo sizler kuklasınız demekle kalmıyor bunu gözümüze sokuyor. Önce İsviçre maçı son dakikada gelen goller.Üstelik Arda'nın golü rakibe çarpıp içe doğru falso alıyor.Normalde dışarı çıkması gereken top dönerek içeri giriyor.Hadi bu tesadüf. Ya Çek Cumhuriyeti ile olan maçımız.Hüngür hüngür ağladılar.Son dakikalarda gelen 3 gol. Hadi buda tesadüf.Peki ya Hırvatistan maçı ve son salisede atılan gol.Hakem tam ağzına düdüğü götürecekken yine rakibe çarpan top gol oluyor. Bunun adı bir türlü konulamıyor.Türklerde bir şey var ama çözemedik diyor rakiplerimiz. Japon çizgi filmleri vardır futbol ile ilgili. Onlarda bile böyle bir senaryo olmuyor. Sanki bir güç bize bir şeyleri göstermeye çalışıyor.Ben ne istersem o olur diyor. Hemen bu konuyu din ile imamın ettiği dua ile ilişkilendirmemek lazım.Bu bence başka bir şey... Almanya maçı var.Ve o maçta 9 as oyuncumuz yok.Buna rağmen ben maçı değil senaryoyu izleyeceğim.Ne olacak acaba önce 3-0 olacak sonra skor 4-3 bizim lehimize mi olacak. Kırmızı kartlar havada mı uçusacak.İnanın bilmiyorum.Bildiğim tek şey skor ne olursa olsun üzülmeyeceğim sadece maçın sonuna kadar senaryoyu izleyeceğim. Bir güç sanki bizlerle dalga geçiyor.Bakın her şey benim elimde.Ben ne istersem o olur diyor. O güç Türkiye'nin kupayı almasını çok istiyor.Bu işi yarım bırakmayacak.Almanya ve  finalde karşılaşacağımız Rusya'nın  hevesleri kursaklarında kalacak. Hey güçler anladık bu dünya gerçek değil.Ama Almanya maçında nasıl bir senaryo hazırladınız nasıl bizleri sevndirecek Almanları üzeceksiniz şimdiden merak ediyorum. YOKSA ÇOK MU UÇUK GELDİ SİZE YAZDIKLARIM? Mon, 23 Jun 2008 14:39:34 GMT 1646032-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1646032 BİR: "Küçük dağları sen mi yarattın birader" diye bakıldığında suratına "Hayır... Hayır... Sadece küçük dağları değil büyük dağları da ben yarattım" ifadesini takınarak iticilik şampiyonu olduğu için... İKİ: Soğukkanlı bir değerlendirmeyle en fazla "Çok ballı bir adam" yorumunu hak ettiği halde "Ben Fatih Terim... Futbolun kitabını tersten yazmış adam" triplerine girdiği için... ÜÇ: Zaferden sonraki afra tafrasının çekilmezliği nedeniyle, milli maçlarımızda beni ve benim gibileri hep "İçimizdeki İrlandalı" olmak gibi kahredici bir pozisyona sürüklediği için... DÖRT: Başarı, zafer, galibiyet... Bunların eleştirilere en güzel yanıt olabileceğini düşünemeyip "laf geçirme" hevesine yenik düştüğü için... Yani başarıyı hazmetme kapasitesi acayip sığ olduğu için... BEŞ: Elde ettiği zaferlerde "mahalle baskısı" nedeniyle oyuna soktuğu futbolcunun büyük payına rağmen, bu durumu zerre kadar aklına getirmeyip "Fatih Terim mucizenin öteki adıdır" havası bastığı için... ALTI: Sırf şişkin egosunu daha da şişirmek ve "Fatih Terim karizması"nı belirgin kılmak amacıyla herkesin dediğinin tersini yapmaya kalkarken, zoru ve fiyaskoyu görünce anında tornistan ettiği için... YEDİ: Kendisinden "Fatih Terim" diye söz ettiği için... SEKİZ: Dışarıda, içeride bilen bilmeyen herkesin basbayağı bir "mistik olay" olarak yorumladıkları tuhaf bir galibiyetin ardından "Kabaramazsın kel Fatma" oyunu oynadığı için. DAHA FAZLA SÖZE GEREK VAR MI? Wed, 18 Jun 2008 07:14:11 GMT 1621890-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1621890 Babası öldü. Yetim büyüdü. Üvey evlat oldu. Tutuklandı. Hapse atıldı. Sürüldü. İşsiz kaldı. (Şöyle yazıyordu o sıkıntılı günlerde kaleme aldığı günlüğüne: Harcamalarım fazla değil, zira gelirim hep az.) Hastalandı; böbreklerinden. Vuruldu; göğsünden. Mesleğinden atıldı. İdama çarptırıldı. Kardeşleri öldü. Çocuğu olmadı. Boşandı. Karaciğeri iflas etti. Evet... "" Mustafa Kemal Atatürk"" bu. Evladı olmayan bir yetimin, duygularını anlatın... Anlatın ki, o yetimin, evlatlarımıza bıraktığı hediyenin kıymetini anlasın evlatlarımız. Cumhuriyet, çocuklara anlatıldığı gibi, folklorik bir müsamere coşkusundan ibaret değil çünkü... Anlatın ki, kökeninde barınan derin hüznü kavrasınlar. İşte liste yukarıda. Kısacık ömründe bir insanın başına ne felaket gelebilirse, gelmiş... Bunu anlatın. Direnen... Teslim olmayan ruhu anlatın. Korkmasınlar engellerden. Korkmasınlar yalnız kalmaktan. Korkmasınlar işsizlikten. Korkmasınlar parasızlıktan. Korkmasınlar alçaklardan. Korkmasınlar doğrulardan. Yürek dediğin... Sadece organ değil arkadaş !!! Bunu İYİ anlayın!!! Tue, 10 Jun 2008 14:08:21 GMT 1590641-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1590641 İzmir kurtulmuş, çok tatlı bir yorgunluk, Ankara'ya hareket edecekler... Trene binerler ve kompartımana çekilirler. Ertesi gün, yaveri, Atatürk'ün kompartımanının kapısını çalar. Atatürk, yorgun, bitkin bir halde kravatını yıkamaktadır. Yaveri: 'Paşam bu ne hal, hiç uyumadınız herhalde; niye böylesiniz', der. -Çocuk, kompartımanıma yastıkla battaniye koymayı unutmuşsunuz, kolumu yastık yaptım ağrıdı, setremi yastık yaptım üşüdüm, uyumadım kalktım, der. Yaveri: 'Aman Paşam! Birimize haber vereydiniz; hemen size bir yastıkla battaniye getirirdik', der. Ve bir ülke kurtarmaktan dönen komutan tarihi bir cevap verir: -Geç fark ettim, hepiniz en az benim kadar yorgundunuz, hiç birinize kıyamadım. Önemli olan benim uyumam değil; milletimin rahat uyuması. ATAMIZ SAYESINDE O KADAR RAHAT UYUYORUZ Kİ, DAHA GAFLET UYKUMUZDAN UYANAMADIK !!! NE ZAMAN BİR ADIM DAHA İLERİ GİDECEĞİZ? NE ZAMAN ""atam izindeyiz"" DİYEREK YAN GELİP YATMAKTAN, YILIN ÜÇTE BİRİNDE TATİL YAPMAKTAN VAZGEÇECEĞİZ? Tue, 10 Jun 2008 14:06:31 GMT 1590631-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1590631 Benimle derdi olan HİÇLER; daha doğrusu bir baltaya sap olduğunu sanan kişilikten yoksun İNSAN MÜSVETTELERİ... İki yetişkin arasında olan bitenler sizleri neden bu kadar geriyor? Biri anama, bacıma küfreder, kendi PİÇliğine bakmadan; bir başkası birden fazla ""feyk hesap""la taarruza geçer; bir başkası ATATÜRK'ün fotoğrafımı profilimde kullanmamı kendisine dert edinmiş habire 1 gram bile tutmayan beyni ile bana laf sokmaya çalışır. Bakın kişilikten yoksun İNSAN MÜSVETTELERİ hepiniz ile uğraşmaktan BIKTIM, sizler ve avukatlığını daha doğrusu maşalığını yaptığınız malûm kişi ve arkadaş grubunuz ile bir derdim yok. OLAN OLDU BİTEN BİTTİ. O bezelye tanesi kadar olan beyniniz anlamıyor mu bu durumu? Artık bana, anneme ve de kardeşime saldırmayı, salyalarınızı saçmayı bırakın. Profillerinizde etrafa yansıttığınız İNSAN EVLADI İMAJINIZI takının, ADAM olun. Yaşınız başınız kaç olmuş hâlâ ufak hesaplar peşindesiniz. Yok öylemişmiş yok böylemişmiş, biraz büyüyün !!! Malûm kişinin avukatlığını yada maşalığını üstleneceğinize başka şeylerin avukatlığını üstlenin. Bir derdi olan malûm kişiden varsa cebimi alıp derdini yüzüme söyler, kimliğini gizlemez. HAYDİ YAVRUCAKLARIM, ŞİMDİ İKİLEYİN... __*/DeLi_KaRgA\*__ Fri, 06 Jun 2008 15:23:22 GMT 1574008-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1574008 "Günlerden bir gün karakışın sonuna doğru, Gün güneşliydi, o gün kendimi azad etmiştim. Rüzgar beni bir sahile götürdü. Bir yer bulup oturmuştum, bir türkü tutturmuştum" Us'umda bulutsuzluk ile güneşleniyordum ben, Değişik bir ses işittim, dereden gelen. Bu seste bir tuhaflık sezmiştim doğrusu, Uzanıp baktım ki, bu bir karga yavrusu. Çalıya takılmıştı, atıyordu çığlık, Kurtarayım dedim, ölmedi ya insanlık? Yanına yaklaşırken, annesi olmalı, Feryada başladı, sallanıyordu dalı. Bir anda nerden geldiğini anlamadım, Yüzlerce karga ile çevrildi etrafım. Her birisi canhıraş feryatlar ederek, Anneye veriyorlardı topluca destek. Kimisi bana doğru yapıyordu pike, Kimi yavruya koşuyordu seke seke. Yavruya zarar vereceğimi sanarak, Annenin feryadıyla başlamıştı atak. Kargaların hücumundan ürperdim, yıldım, Yavruya yavaşça yaklaştım, adım adım. Feryat ederek kafama, gözüme çarpan, Yüzlerce destekçi kargaya aldırmadan, Kurtarıp bıraktım, hemen çıktılar sahip, Bilmezdim bunları; geçerdim karga deyip. Birden dünyada mazlumları hatırladım, Ben de insanım. Keşmir’de, Bosna’da, Çin’de, Çeçenistan’da, Türkistan’da, Filistinde, Afganistan’da, Irakta, Moro’da, Eritrede, Rusya’da, İsrail’de, Somali’de, bütün dünyada, İnsana yapılan bunca zulüm, işkence, Dur durak da yok, sürüyor her gün her gece. Ben çok rahatım şimdilik, dokunan yok ya, Hiç düşünmedim ki, umurumda mı dünya? Yazık bana, karga kadar bile değilim, Sahip çıkamadım insanlığa. Elim,dilim Başka şeyle meşgul, işitmedim çığlığı. Kargadan mı öğrenecektim insanlığı? Uyanık mıyım, yoksa gördüğüm rüya mı? Bir küçük karga değiştirdi tüm dünyamı... Mart_2001 __/DeLiKaRgA\__ Fri, 06 Jun 2008 14:39:03 GMT 1573735-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1573735 Yol benim yolcu benim Ayağımı çarptığım taş benim Aşkın terini silen körpe kalp Önümde uzayan düş sanrılar Kararan güneş, düş serpen ay Şehir bir lal ve münhal sere serpe Avuçlarımdan akıyor toprağa Pesimist duygu paylanan bana Gül harcırah sevgilerin sevişlerinde Papatya kokusu hayatlar benim Çocukluğumun yalın ayak düşleri Nefesim ve sesim Yankılandı ağlama duvarlarında Kadın, namus; güç, erkek gezinir Geçmişin yanık izleri bu arzda Alnına leke sürmemek, hayat Ölüm dostunu beklemek, onur Kirli ve paslı bir nefes Dolanır ülkemin yamaçlarında Bir kızın ay gülüşü Sevişir yapayalnızlığında Töre, kükürt / kurşun Kokar ateşinde Nicedir zifiri kuyu ve kuytu Kesintisiz bir ölüme bıraktım Kaypak ruhunun düş yelpazesinde Dar alanlarda sevişmelerimiz Aşkın karanlık gözüyle Su içiyor yıllar asrın bendinde Bir kırık bardak nakaratında Gözlerin bir ayna misali ""Can kırıkları""nı hatırlatıyor ateşin ahında... __*/DeLi_KaRgA\*__ Fri, 06 Jun 2008 09:41:42 GMT 1572258-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1572258 Sevgi elinden gelir aşk kervanı En tatlı duyguları taşır bize Allı pullu renklidir her bir yanı Revnak revnak nur verir bakan göze Hazzın duraklarından aşık biner Gönlünce ya devam der ya da iner Ümitler böyle başlar böyle söner Ya bahara kalınır yada güze Sevdanın seyranında bitmez telaş Fırtınalar kopar da doğmaz güneş Olmaz kalkanın ne eş ne de ateş Neler çıkar karşına geze,geze Seven gönül yüklenir ulvi hazla Aşkından taviz vermez bir an asla Ölümüne kalsa da ramak kala İş işten geçmiştir ne hacet söze Can cananı bulunca biter özlem Artık raflara kalkar kağıt,kalem Kalplere yıkılsa da dünya alem Kimin umurunda, hicran gelmiş dize __*/DeLi_KaRgA\*__ Mon, 02 Jun 2008 14:06:13 GMT 1551145-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1551145 Mesnevi klasik doğu edebiyatında, bir şiir tarzının adıdır. Edebiyatta aynı vezinde ve her beyti kendi arasında ayrı ayrı kafiyeli nazım türüne Mesnevi adı verilmiştir. Uzun sürecek konular veya hikayeler şiir yoluyla anlatılmak istendiğinde, kafiye kolaylığı nedeniyle mesnevi türü tercih edilirdi. Mesnevi her ne kadar klasik doğu şiirinin bir türü ise de, "Mesnevi" denildiği zaman akla "Mevlâna'nın Mesnevi'si" gelmektedir. Mevlâna Mesnevi'yi Hüsameddin Çelebi'nin isteği üzerine yazmıştır. Kâtibi Hüsameddin Çelebi'nin söylediğine göre, Mevlâna, Mesnevi beyitlerini Meram'da gezerken, oturuken, yürürken, hatta semâ ederken söylermiş. Çelebi Hüsameddin de yazarmış. Mesnevi'nin dili Farsça'dır. Halen Mevlâna Müzesi'nde teşhirde bulunan 1278 tarihli, elde bulunulan en eski Mesnevi nüshasına göre beyit sayısı 25618 dir. * Mesnevi'nin Vezni: Fâ i lâ tün - fâ i lâ tün - fâ i lün 'dür. Mevlâna 6 ciltlik Mesnevi'sinde tasavvufi fikir ve düşüncelerini, birbirine ulanmış hikayeler halinde anlatmaktadır. TAMAMINI OKUMAK İSTEYENLER İÇİN: http://onlinemesnevi.blogspot.com/ Fri, 30 May 2008 16:23:14 GMT 1538188-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1538188 Bir yoksul borçlanmış, civar memleketlerden kalkıp Tebriz’e gelmişti. Dokuz bin altın borcu vardı. O vakit de Tebriz’de Bedrettin Ömer, muhtesipti. Bu öyle bir erdi ki gönlü adeta bir denizdi. Her kılı bir Hatem kesilmişti. Hatem, dünyada olsa ona yoksul olur, önüne baş kor, ayağına toprak olmayı canına minnet bilirdi. Birisine bir deniz dolusu iyi su verse o vergisinden utanırdı. Bir zerreyi doğu güneşi haline getirse bu ihsanı bile kendisine layık görmezdi. O garip, muhtesipten bir kerem umarak gelmişti. Çünkü o, gariplere bir dost, bir hısım olmuştu adeta. O garip kişi de adeta onun kapısına kapılanmış, ihsanını umarak tekrar borç vermeye başlamıştı. O kerem sahibine güvenerek, onun vergilerini umarak borçlanmaktaydı. O ümitle bir hayli borca girmede, o huyu kerem ve ihsandan ibaret olan zatın lütuf denizine dayanarak şundan bundan borç almaktaydı. Borç verenlerin suratları asılıyor, o ise o ululuklar, keremler bahçesinin lütfuna güvenerek gül gibi gülüyordu. Birisinin sırtı, Arab’ın güneşinden kızışırsa artık ona Ebuleheb’in kızgınlığından ne gam? Bir adam bulutla sözleşti mi sakaların suyuna muhtaç olur mu artık? Tanrı elini bilen büyücüler, bu ele, bu ayağa el, ayak derler mi hiç? Aslana güvenen tilki, yumruğu ile kaplanların bile kellesini kırar. Cafer, tek başına bir keleyi zapt etti. Kale, onun sonsuz ve kurumuş dudağına bir yudumcuk suydu. Bir tek atlı, yürümüş, kaleye kadar gelmiş, savaşa hazırlanmıştı. Kaledekiler ürküp kapıyı kapattılar. Kimsede karşı duracak cüret yoktu. Gemidekilerin ne hadleri vardı ki timsaha karşı koysunlar. Padişah, vezire yüz çevirip “Seninle danışıyorum, böyle bir zamanda ne çare var, ne yapalım?” dedi. Vezir dedi ki: Kibri, hileyi bırakıp eline bir kılıç al, boynuna bir kefen at, huzuruna git. Padişah peki ama dedi, bu tek bir kişi değil mi? Vezir, doğru, fakat onun tek oluşunu görüp de bunu ehemmiyetsiz bulma. Gözünü aç, kaleye dikkat et. Önünde cıva gibi titreyip durmada. O ise eyerin üstüne öyle bir oturmuş ki sanki doğudakiler de onunla berabermiş, batıdakiler de. Hiçbir şeye aldırmıyor. Birkaç fedai, ona saldırdı; kendilerini onun önüne attılar. Fakat hepsini de gürzüyle öldürdü. Hepsi de onun atının ayakları altına baş aşağı düştüler. Tanrı kudreti, ona öyle bir ordu vermiş ki tek başına bir ümmete saldırıyor. Gözüm, o eri görünce sayı çokluğu gözümden düştü. Yıldızlar çoksa da güneş birdir ve bütün yıldızlar da onun önünde darmadağın olur, görünmezler. Binlerce fare baş kaldırsa kedi, ne korkar, ne çekinir. Nasıl olur da fareler, toplanıp kedinin karşına çıkarlar? Onlarda böyle bir yürek yoktur ki. Topluluk, suret bakımından olursa beyhudedir. Kendine gel de Tanrıdan mana topluluğu iste. Topluluk, bedenlerin çokluğundan meydana gelmez. Cismi de isim gibi yel üstünde durur bir şey bil. Farelerin yüreklerinde topluluk kudreti olsaydı kızarlar, gayrete gelirlerdi de birkaç tanesi bar araya gelir; fedai gibi aman vermeden kediye saldırırdı. Bir tanesi gözünü ısırır, oyar, öbürü kulağını dişleyip yırtar, bir başkası yanını delerdi. Kedi bu topluluktan kurtulamazdı. Fakat farede topluluk için yürek yoktur. Kedinin sesini duydu mu aklı başından gider. Hilebaz kedinin önünde kuruyup kalır. İsterse farenin sayısı yüz bin olsun ne çıkar? Koyun sürüsü çok olmuş kasaba ne gam? Akıl çokluğu uykuyu def edebilir mi? Mülkün sahibi Tanrıdır. Topluluğu o verir, bu yüreği o ihsan ederde aslan, yaban sığırı sürüsüne atılır. On çatallı boynuzları olan yüz binlerce yiğit geyik aslanın saldırışına karşı, adeta yok olur. Mülkün sahibi O’dur. Bir Yusuf’a güzellik saltanatını verir de onu ak buluttan yağan latif yağmura döndürür. Bir yüze bir yıldız parlaklığı ihsan ederde koca bir padişah bir kızın kölesi kesilir. Bir başkasının yüzüne kendi nurunu verir, o adam, gece yarısı her iyiyi her kötüyü görür. Yusuf’la Musa, Tanrı nuruna sahip oldular, yüzlerinde, gönüllerinde o nur parladı. Musa’nın yüzü, öyle bir nur saçtı ki nihayet yüzüne bir nikap tutunmaya mecbur oldu. Yüzünün nuru adeta hücum eden yılanın gözünü zümrüt nasıl alırsa gözleri öyle almaktaydı. Musa o kuvvetli nuru örtmek üzere Tanrıdan nikap istedi. Tanrı da o nikabı, yürü, var, kiliminden yap. Çünkü o, emniyet sahibi bir arifin elbisesidir. O elbise Tanrı nurundan bir sabra nail olmuştur, dokumasında can nuru vardır. Böyle bir hırkadan başka bir şeyle korunamazsın. Nurumuza, ondan başka hiçbir şey tahammül edemez. Kafdağı bile o nura mani olmaya kalkışsa o nur, Kafdağı’nı da Tur gibi parçalar dedi. Erlerin bedenlerine Tanrı kudretinin yüceliği öyle bir tahammül vermiştir ki neliksiz niteliksiz Tanrı nuruna dayanırlar. Tur dağının zerresine tahammül etmediği nur, Tanrı kudretiyle bir sırçayı yer eder. Kandil duracak yer ve bir sırça kandil, Kafdağı ile Tur’u paramparça eden nura mekan olur. Onların bedenlerini kandil konacak yer, gönüllerini de sırça bil. Bu kandilin nuru, arşa da vurur, göklere de. Arşın ve göklerin nuru, bu nura karşı şaşırıp kalır, kuşluk çağındaki yıldız gibi yok olur gider. Peygamberlerin sonuncusu, bunu hiçbir an zevali olmayan padişahlar padişahından nakletmiştir. Tanrı demiştir ki: Ben göklere, boşluğa, yüce akıllarla nefislere sığmadım da, konuk gibi vardım, müminin gönlünde keyfiyetsiz, mahiyeti anlaşılmaz bir şekilde yurt tuttum, oraya konuk oldum. Bu gönül vasıtası ile yücelerde bulunanlar da benden padişahlılar, baht ve devletler bulurlar, aşağıda bulunanlar da. Böyle bir ayna olmadıkça güzelliğinden hiçbir şey görünmez, ne yeryüzünde, ne de zaman içinde nurum tecelli etmez. İki aleme de merhamet atını sürdüm de geniş bir ayna düzdüm. Her an bu aynadan elli düğün halkı doyar. Aynayı işit fakat nasıldır? Sorma. Hasılı Musa’da bu elbiseden nikap yaptı, yüzünü örttü. Çünkü o yay gibi parlak nurun tesirini anlamıştı. Elbisesinden başka bir şeyden nikap yapsaydı sağlam ve yüce bir dağ olsa, hatta dağdan da sağlam bulunsa yine paramparça olurdu. Tanrı nuru demir duvarlardan bile geçtikten sonra artık nikap ona ne yapabilir? O nikap, hararetli bir arifin coşkunluk zamanındaki hırkasına benziyordu adeta. Kav, önce yakılır, alıştırılır da ondan sonra ateş alır. O doğru yolu gösteren nurun aşkıyla Safura iki gözünü de yele verdi. Önce bir gözünü kapatıp baktı, Musa’nın gözündeki nuru görünce o gözü uçtu, kör oldu. Ondan sabrı kalmadı, o gözünü de açıp baktı, öbür gözünü de o ayın uğruna harcadı. Savaş eri de önce yoksulara ekmek verir. Fakat ibadet nuru ona vurdu mu canını bağışlar. Bir kadın Safura’ya, “O nergis gibi gözlerin elden gitti, acıklanıyor musun?” diye sordu. Safura dedi ki: Yüz binlerce gözüm olsaydı da hepsini feda etseydim. Fakat ne fayda, yok ki! Buna acıklanıyorum. Göz pencerem, ayın nuru ile yıkıldı ama ay, define gibi bu yıkık yeri yurt edindi. Define, artık bu yıkık yurdu, ev mi, dam mı, düşünmeye vakit bırakır mı? Yusuf sokaktan geçerken yüzünün nuru her evin kafesinden içeri vururdu. Evdekiler, Yusuf bir yere gidiyor yine derlerdi. Köşede bucakta oturanlarda duvarda bir nur gördüler mi Yusuf’un geçtiğini anlarlardı. O tarafa penceresi bulunan ev, Yusuf’un geçişişinden ululanır, şeref bulurdu. Hadi Yusuf’un geçeceği tarafa bir pencere aç da oraya otur, seyrine bak! Aşık olmak, o yana bir pencere açmaktır. Çünkü gönül, dostun cemali ile aydınlanır. Şu halde daima sevgilinin yüzüne bak. Babacığım, dinle, bu senin elindedir. Gönüllere girmeye yol bul, başkalarını düşünmeyi bırak. Kimya elinde, deriyi bununla tedavi et de bu sıfatla düşmanları kendine dost edin! Güzelleştin mi o güzele ulaşırsın da o, ruhu kimsesizlikten kurtarır. Onun rutubeti can bahçelerini besler, yetiştirir. Soluğu gamdan ölmüş kişiyi diriltir. Yalnız aşağılık cihan saltanatını vermez, yüz binlerce çeşit, çeşit saltanatlar bağışlar. Tanrı Yusuf’a güzellik saltanatını bağışlamakla beraber bir de ders vermeden, meşk etmeden rüya yorma saltanatını bağışlamıştı. Güzelliği onu zindana çekti, bilgisi de Zuhal yıldızına dek yüceltti onu. Bu bilgi ve hüner yüzünden padişah, ona kul oldu. Bilgi padişahlığı, güzellik saltanatından da üstün oldu ve takdir edildi. O dertlere uğramış garip de borç korkusu ile yola düştü, o esenlik yurduna hareket etti. Tebriz’e gül bahçelerinin yurduna yöneldi. Ve gül bahçesinde sırt üstü yatarak ümit uykusuna dalmıştı. Şimdi, yüce Tebriz ülkesinden, o saltanat yurdundan parlayıp aydınlanmakta, nura nur katmaktaydı. O erlerin oturduğu bahçeyi görünce canı gülüyor Yusuf’un kokusunu alıyor, vuslat Mısrını duyuyordu. Dedi ki: Ey deveyi süren, devemi ıhlat, bana yardım geldi, yoksulluğun uçup gitti. Çök ey devem, işler güzelleşti. Şüphe yok ki Tebriz, gönüllerin çöktükleri bir yurttur. Ey devem bahçelerin kenarlarında yayıl. Tebriz, bize ne güzel de bir feyiz yeri ya! Ey deveci develerin yükünü çöz. Burası Tebriz şehri, gül bahçelerinin bulunduğu yer. Bu bağda cennet parlaklığı, cennet güzelliği var. Bu Tebriz’de arş nuru var. Her an Tebrizlilere arşın yücesinden cana canlar katan bir koku gelmededir. O garip, muhtesibin evini arayınca halk dediler ki: O dost, vefat etti. Evvelsi gün dünya yurdundan göçtü. Onun ölümü yüzünden erkeğin yüzü de sapsarı, kadının yüzü de. O arş tavusuna hatiflerden arş kokusu geldi, o da arşa gitti. Halk, onun gölgesine sığınırdı. Fakat güneş, o gölgeyi tez tez dürüverdi. Evvelsi gün, bu kıyıdan gemisini sürdü. O büyük zat, bu gam yurduna doymuştu zaten. Garip bunu duyunca bir nara attı, kendisinden geçip gitti. Sanki o da, muhtesibin ardından can verdi. Hemen yüzüne gül suyu serptiler, sular saçtılar. Yol arkadaşları, haline ağladılar. Adam, geceye kadar kendisine gelemedi, gece yarısında gayb aleminden canı geri geldi, yarı ölü bir halde ayıldı. Aklı başına gelince dedi ki: Yarabbi, suçluyum. Halka ümit bağladım. Muhtesip cömertti ama cömertlikte hiç de senin eşin olamaz. O külah bağışlar, sen, akılla dolu baş verirsin. O kaftan verir, sen boy pos ihsan edersin. O altın verir bana, sen altın sayan el. O katır verir bana sen ona binecek akıl. Obana ışık verir, sen aydın göz. O meze verir, sen onu yiyecek kabiliyet. O maaş verir, sen ömür ve yaşayış. Onun vaat ettiği şey altındır, senin vaat ettiğin, temiz şeyler. O oda verir, sen gök ve yer verirsin. Senin verdiğin sahada onun gibi yüzlercesi yaşar, semirir. Altın senindir, altını o yaratmada. Ekmek senindir, ekmeği sen bağışlarsın. Ona cömertliği merhameti veren de sensin. Cömertlik ederde neşelenir; bu neşeyi, bu sevinci veren de sensin. Ben onu kendime kıble edindim de asıl kıble edilecek makamı bıraktım. O din Tanrısı aklı, suyla topraktan karılmış balçığa ekerken biz neredeydik? Gökyüzünü yokluktan meydana getirdi, bu yer döşemesini de yaptı döşedi. Yıldızlardan kandiller yaptı, tabiatlardan kilitler ve anahtarlar. Nice gizli, aşikar yapıları şu tavanla şu döşemenin içine koydu, gizledi. İnsan yücelikler vasıflarının usturlabıdır. İnsan sıfatı onun ayetlerine mazhardır. İnsanda ne görürsen onun aksidir. Irmak suyuna akseden ay gibi hani. Usturlabında örümcek ağı gibi nakışlar vardır, ezel vasıfları onlarla anlaşılır bilinir. O usturlabın üstündeki ankebut, gayb göğü ile ruh güneşine ait şerhlerde bulunur, dersler verir, bu doğruyu bulan usturlapla ankebut, halkın eline müneccimsiz düşmüştür. Tanrı bu yıldız bilgisini peygamberlere vermiştir. Gaybı görmek için o alemi görebilen bir göz gerek. Zamanlarca gelip geçen şu insanlar, dünya kuyusuna düşmüşlerdir. Her biri, kuyunun içinde kendi aksini görmüştür. Kuyuda sana görünen, bil ki dışarıdadır. Yoksa o aslan gibi sen de kuyuya düştün gitti. Tavşan, onu “kuyuda kükremiş bir aslan var. Kuyuya gir de ondan öç al. Sen ondan üstünsün kopar kafasını” diye yoldan çevirdi. O mukallit de tavşana kandı, onun maskarası oldu. Kendi hayalleriyle köpürdü, coştu. “Bu görünen şey, suyun aksettirmesinden ibaret değil mi? O her şeyi döndüren, çeviren Tanrının bir hayal göstermesinden başka bir şey mi? Diyemedi. Sen de bir düşmana kinlendin mi, ey altı duyguya zebun olan, altı duygun da yanılır, yanlışlar içerisinde kalırsın. Halbuki ondaki o düşmanlık, Tanrının aksidir. Oradaki kahır, Tanrının kahır sıfatlarından üremiştir. Ondaki suç, sendeki suçun cinsindendir. Önce o huyu, kendi tabiatından yıkayıp arıtmak gerek. Sendeki çirkin huy, onda göründü. Çünkü o, sana bir aynadır adeta. Güzelim aynada çirkinliğini görünce aynaya saldırma. Mesela yüce yıldız, suya vurur. Sen de yıldızın aksine toprak atarsın. Bir kutsuz yıldız bizim kutluluğumuzu alt etmek için suya geldi mi dersin. O aksi, yıldız sanır, kapansın diye üstüne toprak atar durursun. Akis gizlenir, gayb alemine gider. Sanırsın ki yıldız da söndü. O kutsuz yıldız, gökyüzündedir. Başını o tarafa kaldırmak lazım. Hatta gönlü, mekansızlık mekanına bağlamak gerek. Burada zuhur eden yomsuzluk, o mekansızlık aleminin bir aksinden ibarettir. Vergiyi Tanrı vergisi, ihsanı Tanrı ihsanı bil. Çünkü bu aksi, beş duygu alemiyle altı cihet alemine veren odur. Aşağılık kimselerin ihsanı, kumdan artık bile olsa yine sen ölürsün, o vergiler senden arda kalır. Akis gözde ne kadar kalabilir ki? Ey eğri gören, aslı görmeyi kendine hüner yap. Tanrı yalvarıp yakaranlara ihsanda bulundu mu onlara ihsan ettiği şeylerle beraber uzun bir ömür bağışlar. Nimeti de ebedidir onun, nimet ettiği de ebedilik verir. O, ölüleri bile diriltir, ona baş vurun! Tanrı, lütfetti mi o lütuf, can gibi sana karışır, seninle bir olur. Adeta sen o olursun, o, sen olur. Sende ekmek ve suya iştah yoksa bu ikisi de olmaksızın sana tertemiz bir rızk verir yine. Semizliğin gittiyse Tanrı, gayb aleminden lütfeder, sana zayıflıkta bir gizli semizlik, şişmanlık verir. O peri ve cine kokuyu gıda etmiş, meleklere can gıdası vermiştir. Can nedir ki ona dayanıyorsun? Tanrı kendi aşkı ile seni diriltir. Ondan aşk diriliği iste, can isteme. O rızkı iste, ekmek dileme. Halkı su gibi arı duru bil. O suya akseden, ululuk ıssı Tanrının sıfatlarıdır. Onların bilgileri, adaletleri, lütufları akar suya aksetmiş yıldıza benzer. Padişahlar, Tanrı saltanatına mazhardır; bilgi sahipleri, Tanrı bilgisinin aynasıdır. Zamanlar geçti gitti. Bu yeni bir zaman. Ay, o ay ama su, o su değil. Adalet, o adalet. Bilgi de, o bilgi. Fakat o zamanlarda gelip geçen ümmetler, geldiler geçtiler. Ey akıllı er, zamanlar, zamanların üstüne geldi; hepsi be birer birer bir teviye gelip geçti. Fakat şu manalar, daimi ve hep o. O arktaki su kaç kere değişti. Fakat ayın aksiyle yıldızların aksi hep var. Çünkü yapısı, su üstüne kurulmamış, gökyüzü sahasında onlar. Bu sıfatlar, bil ki mana yıldızları gibi mana göklerindedir. Güzeller, onun güzelliğinin aynası. Onlardaki aşk, onun istemesinin aksi. Bu göz kaş, bu boy pos, daima aslına gider durur. Suya akseden hayal, kalır mı hiç? Bütün tasvirler, ırmak suyundaki akislerdir. Gökyüzünü ovdun mu görürsün ki hepsi de o. Derken o garibin aklı dedi ki: Şu şaşılığı bırak. Sirke pekmezdir, pekmez de sirke. O muhtesibi, noksanın yüzünden ayrı bildin. Gayretli padişahlardan utan a şaşı! Havanın üstündeki esirden bile ileri gitmiş olan zatı şu karanlıklarda oturan farelerden sayma. Onu can olarak gör, ağır cisim olarak görme. Onu beyin gör, kemik olarak görme. Ona melun iblisin gözü ile bakma, onu toprağa mensup sayma. Güneşle yoldaş olana yarasa deme. Kendisine secde edileni secde eder bilme. Bu da akislere benzer ama akis değildir. akis suretinde Tanrının görünüşüdür bu. O, bir güneş görmüştür, cansız ve donmuş bir halde kalmamıştır. Şırlağan yağı, gül yağı olmuştur; şırlağan yağı kalmamıştır. Tanrı Abdal’i de, fani varlıklarını değiştirdiler mi artık halktan değildirler, çevir bu yaprağı. Birlik kıblesi, nasıl olur da iki olur? Toprak, nasıl olur da meleklerin secde ettikleri bir şey olabilir? Adam, bu ırmakta elma aksini gördü ama bu görüşü de, eteğini elmayla doldurdu. Bu görüşü, yüzlerce çuvalı elmayla doldurdu. Artık, ırmakta gördüğü, nasıl olur da hayal olur? Ten görme de o sağır ve dilsizler gibi kendilerine doğru bir şey söylenince inkar edenlerden olma. O zat, “Attığın vakit sen atmadın, Tanrı attı” sırrına mazhar olmuştur. Onun gürüşü, Tanrı görüşüdür. Ona hizmet Tanrıya hizmettir. Gündüzü görmek, bu pencereyi görmektir. Hele şu pencere yok mu? O, kendinden parlamadadır. Ondaki nur, güneşin, yahut Ferkat yıldızının eğreti nuru değildir. o pencereye vuran nur da yine o güneştendir ama bilinen yoldan, bilinen taraftan gelmemiştir o. Bu pencereyle güneş arasında öyle bir yol vardır ki başka pencereler, o yolu bilmez. Bir bulut gelse de güneşi örtse güneşin nuru bu pencereden köpürür, çağlar. Bu pencereyle güneş arasında şu havayla altı cihetten başka bir yoldan bir ülfet, bir ünsiyet vardır. Onu övmek, onu tesbih etmek, Tanrıyı övmek, Tanrıyı tesbih etmektir. Bu tabağın meyvesi, kendiliğinden biter. Bu sebepten salkım salkım elmalar biter. Bu sepete ağaç adını taksan hiç yanlış olmaz. Bu sepete elma ağacı de. İkisinin arasında gizli bir yol var zaten. Meyve veren bir ağaçtan ne biterse aynen bu sepetten de biter, bu sepet de o çeşit meyveleri verir. Şu halde artık sepeti baht ağacı gör de bu sepetin gölgesinde bir hoşça otur. Ekmek, insana mülayemet verince ey sevgili dost, artık neden ona ekmek dersin? Mahmude de. Yoldaki toprak göze ve cana parlaklık verirse o toprağı sürme gör, sürme bil. O nur, bu topraktan çıkıp parlarken artık ben ne diye başımı göğe kaldırayım? O yok oldu, ey küstah, ona var deme. Böyle bir ırmakta hiç kuru toprak kalır mı? Bu güneşin önünde yeni ay parlayabilir, yahut böyle bir Rüstem’e karşı Zal’in kuvveti para eder mi? Tanrı da diler ve üstündür o. Nihayet varlıkların kökünü kazır, hepsini yok eder. İki deme, iki bilme, iki çağırma. Kulu efendisinde yok olmuş bil. Efendi de efendiyi yaratanın nurunda yok olmuş, ölüp gitmiş gömülmüştür. Bu efendiyi Tanrıdan ayrı bildin mi metni de kaybedersin, dibaceyi de. Gözünü gönlünü topraktan çevir. Bu, bir tek kıbledir, iki kıble görme. İki gördün mü iki taraftan kalırsın. Pabuca bir ateştir düşer, pabuç da yanar gider. Fri, 30 May 2008 16:21:36 GMT 1538182-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1538182 Bir haylidir can çekiştin ama hala perde arkasındasın. Çünkü bir türlü ölemedin; halbuki ölüm, asıldı. Ölmedikçe can çekişmen, sona ermez. Merdiven tamamlanmadıkça dama çıkamazsın. Yüz ayak merdivenin iki ayağı noksan olsa dama çıkmak isteyen çıkamaz, dama namahrem kesilir. Yüz kulaç ipin bir kulacı eksik olsa kovaya kuyu suyunun dolmasına imkan yoktur. Bu gemi, yükünden artık olan son batmanı da yüklemezse batmaz beyim. Son yüklenen yükü asıl bil, ne iş yaparsa o yapar. Vesvese ve azgınlık gemisini o batırır. Akıl gemisi battı mı insan, bu gök kubbeye güneş kesilir. Ölmediğin için can çekişmen uzadı. Ey Tıraz mumu, sabahleyin sön öl. Yıldızlarımız gizlenmedikçe can güneşi, bil ki gizlidir. Topuzu kendine vur da benliğini darmadağın et. Çünkü bu ten gözü, kulağa tıkanmış pamuğa benzer. Ey alçak, bende, benim hareketlerimde gördüğün benlik, senin benliğinin aksidir. Sen, kendi kendine topuz vurmadasın. Benim suretimde kendi aksini görmüş kendinle boğazlaşmak için coşmuş, köpürmüşsün. Hani o aslan da kuyuda kendi aksini görmüştü de düşmanı sanıp saldırmıştı ya, onun gibi işte. Yok demek, şüphe yok ki var olanın varlığın zıddıdır. Yok, diyorum, bilmem diyorum, sen de bu zıtla, zıddı olan varı ve varlığı birazcık anla artık. Bu zamanda zıddı nefyetmeden başka anlayış çaresi yok ki tuzak olmasın. Ey akıllı fikirli er, sevgiliyi perdesiz görmek istiyorsan ölümü seç, o perdeyi yırt. Fakat ölür mezara gidersin hani o ölümü değil. Seni değiştiren nura götüren ölümü seç. Erkek erkeklik çağına girdi, kendini bildi mi çocukluk, ölür gider; Rum diyarına mensup olur. Zencilik kalmaz. Toprak altın oldu mu topraklığı kalmaz. Gam ferahlık haline geldi mi insana keder verme dikeni yok olur gider. Mustafa bunu için ey sırları arayan, diri olan bir ölü görmek istersen dedi... Diriler gibi şu toprak üstünde ölü olarak yürüyen, canı göklere yücelmiş, yüceleri yurt edinmiş birisini görmek dilersen... Ölümden önce bu alemden göçmüş, akılla değil de ancak sen de ölürsen anlayacağın bir hale gelmiş. Canı, halkın canı gibi göçmemiş, bir duraktan bir durağa göçe göçe ta son durağa varmış. Birisini, yeryüzünde bu sıfatlara bürünmüş gezip duran bir ölüyü görmek istersen... Tertemiz Ebu Bekir’i gör ki o, doğruluğu yüzünden mahşere varmış, haşrolmuş kişilerin ulusudur. Bu alemde EbuBekris Sıddıyk’a bak da haşri daha iyi tasdik et. Muhammed’de elde bulunan, görünüp duran yüzlerce kıyametti. Çünkü o, her hakikati, çözüp bağlama yokluğunda hal olmuş, hakiki varlığa ulaşmıştı. Ahmet bu dünyaya ikinci defa doğmuştu. O, apaçık yüzlerce kıyametti. Ondan kıyameti sorup dururlar ve “Ey kıyamet, kıyamete ne kadar zaman var” derlerdi. Birisi o hakiki mahşer olan Peygamberden haşri sordu mu çok defa hal diliyle “Mahşerden haşri soruyor” derdi. İşte onun için o güzel haberler veren peygamber, ey ulular demiştir, ölmeden önce ölün! Nitekim ben de ölmeden öldüm de bu sesi, bu şöhreti o taraftan aldım, getirdim. Kıyamet ol da kıyameti gör. Her şeyi görmenin şartı budur. İster nur olsun, ister karanlık. O olmadıkça onu tamamı ile bilemezsin. Akıl oldun mu aklı tamamı ile bilirsin, aşk oldun mu aşkın yanmış, mahvolmuş fitillerini anlar, duyarsın. Anlayış bunu kavrayabilseydi bu davanın delilini apaçık söylerdim. İncir yiyen bir kuş gelip konuk olsa bu tarafta incir çoktur, incirin hiçbir değeri yoktur. Alemde bulunan kadın, erkek... Herkes her an can vermede, ölmededir. Sözlerini de, ölüm zamanı babanın oğula vasiyeti say. Da ibret al acın... Bu suretle de buğuz haset ve kin, kökünden sökülüp çıksın. Yakınlarına onlar ölünce nasıl yüreğin yanarsa o çeşit bak. Gelecek şey gelmiştir onları ölmüş say, sevdiğini ölüyor, ölmüş onu kaybetmişsin bil. Garezler senin bu çeşit bakışına perde oluyorsa onları yırt, at. Bunları yırtıp atamazsan acizim deyip kalma. Bil ki aciz olanı bir acze salan var. Aciz, bir zincirdir. Birisi gelmiş, sana o zinciri takmıştır. Gözünü açıp zinciri takanı görmek gerek. Ey yaşayış yolunu gösteren ben bir doğandım, ayağım bağlandı, bu neden? Diye yalvarıp sızlanmaya koyul. Yarabbi de, kötülüğe kuvvetle adım attım. Bu yüzden kahrınla daima zarar ve ziyan içindeyim. Senin öğütlerine karşı kulağım sağırdır. Put kırıyorum diye davadaydım ama put yapıyormuşum meğer. Senin yaptığın şeyleri senin sanatlarını anmak mı farzdır, ölümü anmak mı? Ölüm, güz mevsimine benzer, sense yaprakların aslısın. Şu ölüm yıllardır davulcağızını döver durur da senin kulağın vakitsiz ve yersiz oynar. Fakat can verme çağında ah ölüm dersin. Ölüm şimdi mi seni uyandırdı? Ölümün nara atmadan boğazı yırtıldı sesi tutuldu; dövüle dövüle davulu patladı! Sense kendini bir şeylere verdin, ince eleyip sık dokudun; ne sesini duydun, ne davulunu! Fakat ölümün ne demek olduğunu şimdi anladın işte. Fri, 30 May 2008 16:20:38 GMT 1538173-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1538173 Eski zamanlarda bir aşık vardı, devrinde ahdinde duran bir aşıktı o. Yıllarca zaman ay yüzlü sevgilisine bağlanmış, padişahına adeta esir olmuştu. Arayan nihayet bulur. Kurtuluş, sabırdan doğar. Sevgilisi bir gün, bu gece gel dedi, senin için ballar börekler yaptım. Fakat odada gece yarısına kadar bekle de geceleyin sen çağırmadan ben gelirim. Adam kurban kesti ekmekler dağıttı. Beklediği ay, toz altından çıkmış görünmüştü. O hararetli aşık geceleyin, sevgilisinin vaadine ümitlenerek o odaya gelip oturdu. Gece yarısı geçince vaadinde duran sevgilisi çıka geldi. Fakat aşığını uyuyor buldu. Yeninden bir parça kesti. Sen çocuksun bunlarla oynaya dur diye cebine de birkaç tane ceviz koydu. Aşık geceleyin uykusundan sıçrayıp uyanınca başında yenini, cebinde cevizleri gördü. Dedi ki: Padişahımız, doğruluktan vefadan ibaret. Bize ne geliyorsa bizden geliyor. Ey uykusuz gönül, biz bundan eminiz. Çünkü bekçi gibi dam üstünde elimizde sopa beklemekteyiz. Cevizlerimiz, bu değirmende kırıldı, derdimize ait ne söylesem azdır. Ey bizi kınayan, bu macerayı ne vakte dek dinleyip duracağız? Bundan böyle artık deliye az öğüt ver. Ben artık ayrılık işvesine ait sözleri duymak istemem. Bunu sınadım, ne vakte dek sınamaya devam edeceğim. Bu yolda coşup köpürmekten, deli divane olmaktan başka ne varsa uzaklıktır, yabancılıktır. Derhal kalk ayağıma o zinciri vur. Çünkü ben, tedbir silsilesini yırttım gitti. Fakat o devletli sevgilimin büklüm büklüm saçlarından başka iki yüz tane zincir getirsen kırarım. Kardeş aşk ve namus doğru bir şey değil. Ey aşık ar ve haya kapısında durma. Artık vakti geldi, soyunayım, sureti bırakayım da baştanbaşa can olayım. Ey utancın düşüncenin düşmanı gel! Ben ar ve haya perdesini yırttım. Ey canın uykusunu büyüyle bağlayan sevgili, sen şu alemde ne katı yürekli sevgilisin. Hemen sabrın boğazını sık da aşkın gönlü kutlu olsun. Ey gönlümüzü yurt ve konak edinen dost, ben yanmadıkça aşkın gönlü kutlu olur mu hiç? Sen kendi evini yakmadasın yak. Kimdir bu caiz değil diyecek? Ey sarhoş aslan bu evi yak. Aşkın evi, böyle olsun, bu daha doğru ve yerinde. Bundan böyle bu yanışı kıble edineyim, çünkü ben mumum yandıkça aydınım. Babacığım bu gece uykuyu bırak, bir gececik olsun uykusuzlar mahallesine gel de, şu mecnun olanlara pervane gibi vuslat uğruna ölenlere bak. Halkın aşk denizinde gark olan şu gemisine bak. Sanki aşkın boğazı bir ejderha. Gizli, fakat gönüller kapan bir ejderha... Dağ gibi akılları çekiveren bir kehribar. Hangi güzel koku satanın aklı, ondan haberdar olsa ırmağa bütün tablalarını döküverir. Yürü, yürü... hakikaten bu ırmağın ne misli vardır, ne eşi; sen, bu ırmaktan ebediyen çıkamazsın. Ey yalancı gözünü aç da bak. Ne vakte dek ben şunu, bunu bilmem diyeceksin. Riya ve mahrumiyet vebasından kurtul, diri ve daima işte güçte olan tanrılık alemine gir. Gir de görmüyorum, görüyorum olsun... Şu bilmemler biliyorum haline gelsin. Sarhoşluktan geç sarhoşluk verir ol. Bu renkten renge girişi bırak, onun istivasına naklet. niceye bir bu sarhoşlukla nazlanıp duracaksın? Her mahalle başında bunca sarhoşluk var. İki alem de sevgilinin sarhoşları ile dolsa hepsi de bir olur ki o bir de hor hakir değildir. Onlar bir olmakla derecelerinden düşmeyecekleri gibi çok olmakla da dereceleri düşmez. Her hakir kimdir? Bedene tapan cehennemlik! Alem güneşin nuru ile dolsa o yalımı güzel ısılık kaynağı, hor mu olur? Fakat bütün bununla beraber yücelere çık, salın. Çünkü Tanrının yeryüzü geniştir, sana ram olmuştur. Bu sarhoşluk, yüce bir doğan kuşuna benzer ama kutluluk mekanında ondan da yüceleri vardır. Yürü, herkesten seçilmiş olmada, ruh bağışlamada sarhoşlukta ve sarhoş etmede bir İsrafil kesil. sarhoşun gönlü ile alay etme, eğlenme hevesi düştü mü bunu bilmem onu bilmem demeyi tutturur. Bunu bilmem onu bilmem demek, bildiğimiz kimdir onu söylemen içindir. Sözde bir şeyi nefyetmek. Bir şeyi ispat etmek içindir. Nefyi bırak da söze ispattan başla. Bu değil, o değil sözünü terk et de var olanı ileri getir. Nefyi bırak da var olana tap, bunu o sarhoş Türk’ten öğren babacığım. Yabancı bir Türk, seher vakti uyandı. Sarhoşluğun verdiği mahmurlukla bir çalgıcı istedi. Can çalgıcısı, insanın canına munistir. Sarhoşun mezesi, gıdası ve kuvveti odur. Çalgıcı onları sarhoşluğa çeker. Sonra yine sarhoşluğu, çalgıcının, okuyucunun nağmesinden, nefesinden tadarlar. Tanrı şarabı, insanı o çalgıcıya, o okuyucuya götürür; bu ten şarabı da bu çalgıcıdan, bu okuyucudan gıdalanır. Söze gelince ikisi de birdir ama hakikatte bu Hasan’la o Hasan arasında fark çoktur. Arada söze ait bir şüphe var ama gökyüzü nerede, ip nerede? Sözdeki birlik daima yol vurur. Kafirle müminin birliği, ten bakımındandır. Bedenler ağızları kapalı testilere benzerler. Her testide ne var? Sen ona bak. O beden testisi, abıhayatla doludur, bu beden testisi ölüm zehriyle. içindekine bakarsan padişahsın, dışına bakarsan yolunu azıttın gitti. Söz,bil ki şu bedene benzer, manası da içindeki candır. Baş gözü, daima bedeni görür, can gözü ise, hünerli canı. Mesnevinin sözlerindeki suret de surete kapılanı azdırır, yolunu kaybettirir, manaya bakan kişiye de yol gösterir, doğru yolu buldurur. Tanrı da “Bu Kuran, gönül yüzünden bazılarına doğru yolu gösterir, bazılarının da yolunu azıtır” buyurmuştur. Arif, şarap dedi mi Tanrı için olsun abes görme. Arife nasıl olur da bir şey yok olur? Sen şeytanın içtiği şarabı anlarsan Tanrı şarabını nereden düşünebileceksin? Çalgı ile şarap... bu ikisi de eşittir. Bu ona koşar o buna. Sarhoşlar çalgının namesiyle, çalgıcının nefesiyle gıdalanırlar. Çalgı ile çalgıcı onları meyhaneye çeker götürür. O meydanın başıdır, bu, sonu. Gönül, onun çevganında bir top kesilmiştir. Akılda ne varsa kulak oraya dikilir. Başta safra varsa yanınca sevda olur. Sonra bu ikisi de kendinden geçer, orada baba da bir olur oğul da. Neşeyle dert uzlaştı mı türkümüz çalgıcıları uyandırdı. Çalgıcı uyutucu bir şarkı okumaya başladı: Ey yüzünü görmediğim sevgili, bana bir kadeh sun. Sen benim yüzümsün, hakikatimsin, seni görmezsem şaşılmaz. Yakınlığın son derecesi, şüpheye düşme perdesiyle bürünmedir. Sen aklımsın, seni görmezsem şaşılmaz. Karışık şeylerin birbirine girmesinden seni göremezsem şaşılacak şey değildir bu. Sen, bana şah damarımdan daha yakınken, ya diye nasıl sana hitap edebilirim? Ya uzakta olana hitaptır. Ben, kıskançlığımdan yanımdaki sevgiliyi gizlemek, duyanları yanıltmak için dağlarda, çöllerde sana nida edip duruyorum. Peygamberin huzuruna bir kör geldi, ey her hamur teknesine ihsanda bulunan dedi. Sen, sulara, yağmurlara hakimsin, ben de susuzum, su istiyorum. Ey beni suvaran medet, medet! Kör kapıdan aceleyle gelince Ayşe görünmemek için derhal kaçtı. O temiz kadın, kıskanç peygamberin gayretini biliyordu. Kim daha güzelse kıskançlığı daha artıktır. Çünkü oğullarım kıskançlık nazdan meydana gelir. Kokmuş kocakarılar, çirkinliklerinin, kartlılarını bilirler de kocalarına kendi elleriyle genç kadın alırlar, kendi elleriyle kendilerine ortak getirirler. İki alemde de Ahmed’in güzelliği gibi güzellik mi var? Tanrı nuru, ona yardım etmede. İki alemin nazı da onda olacak elbet. Bu bakımdan kıskançlık da, güneşten yüz kat daha parlak olan ona yaraşır. Topumu zühal yıldızına attım. Yıldızlar yüzünüzü çevirin. Benim eşi olmayan parlaklığıma karşı yok olun. Yoksa nuruma karşı rüsvay olursunuz. Ben her gece keremimden kaybolurum, gider gibi görünürüm, yoksa nereye gideceğim? Gider gibi görünürüm de, siz de bir gececik olsun bensiz şu alemde yarasalar gibi kanat çırpın! Tavus kuşları gibi kanatlarınızı gösterin, sarhoş olun baş çekin ululanın. Fakat çarık nasıl Eyaz’ın mumu ise siz de arada bir o çirkin ayaklarınıza bakın. Benlikle sol taraf ehlinden olmayasınız diye kulağınızı çekmek için sabahleyin yüz gösteririm der. Bunu bırak da bu söz uzundur. Kün emri sözü uzatmayı nehyetmiştir. Peygamber sınamak için “O kadar gizlenme, o seni görmüyor ki” dedi. Ayşe elleriyle işaret ederek “O görmüyor ama ben onu görüyorum ya” demek istedi. Bu öğüt vericinin sözlerinin benzetmelerle, örneklerle dolu olması, aklın, ruhun güzelliğine karşı kıskançlığından onu göstermek istemeyişinden ileri gelir. Ruh, bu kadar gizliyken akıl, neden bu derece de onu kıskanır. Onun nuru kendi yüzünü örtmüştür. A kıskanç, kimden gizleniyorsun? Bu güneş, yüzünü örtmeden seyredip durmada. Fakat onun şiddetli nuru, yüzüne perde olmada. Güneş bile ondan bir eser görmemekte. Artık sen, onu kimden gizlersin ki a kıskanç? Fakat bende öyle bir kıskançlık var ki onu kendimden bile kıskanır, kendimden bile gizlemek isterim. Şiddetli kıskançlık ateşimden gözlerimle, kulaklarımla savaşa girmişim adeta. Ey can, ey gönül! Mademki bu kadar kıskançsın, ağzını yum, sözü bırak bari. Fakat korkarım susarsam o güneş başka bir yerde perdesini yırtar, kendini gösterir. Sükutumuz ondan daha ziyade anlatmış olur. Onu görünmekten men edersek görünmeye olan meyl daha fazlalaşır. Deniz coşup kükredi mi, kükreyişi köpük halinde görünür; köpürüşü, “Bilinmeyi diledim, sevdim de halkı yarattım” sırrını meydana getirir. Söz söylemekse o pencereyi kapatmak demektir. Söz söylemek, onu gizlemenin ta kendisidir. Güle karşı bülbüle naralar at da ondan haberi olmayanlara korkusunu duyurma, oyala bu nağmelerle onları. Kulakları, sözle meşgul olsun da akılları, gülün yüzünü görme havasına kapılmasın. Hele pek aydın olan bu güneşin karşısında her delil hakikatte yol vurucudur. Çalgıcı, sarhoş Türkün huzurunda nağmelere gizleyerek elest sırlarını söylemeye başladı: Bilmem ki ay mısın, put mu? Bilmem ki benden ne istersin? Bilmem ki sana nasıl hizmet edeyim? Susup oturayım mı, yoksa söyleyeyim mi? Şaşılacak şey şu: Hem benden ayrı değilsin, hem de ben neredeyim, sen neredesin? Bunu bir türlü bilmiyorum. Bilmiyorum beni nasıl çekiyor da bazen karalar da yürütüyor, bazen kan denizlerine gark ediyorsun. Böylece ağzını açıp bilmem, bilmiyorum demeye girişti, boyuna bu lafı söylüyordu. Bilmiyorum sözü haddi aşınca Türkümüz kızdı, kızıştı. Yerinden fırlayıp topuzunu çekti, çalgıcının başına çöktü. Hemen bir çavuş koşup topuzu yakaladı, çalgıcıyı öldürmek size yaraşmaz dedi. Türk dedi ki: Bu sayısız tekerlemesi, kafamı şişirdi, bari ben onun kafasını ezeyim de görsün. A kaltaban, bilmiyorsan nane yeme... Biliyorsan ne söyleyeceksen söyle. A ahmak bildiğini söyle bari de bilmiyorum, bilmiyorum deyip durma. Ben; neredensin, nerelisin be adam? Diye soruyorum. Sen, ne Herat’lıyım ne Belh’li... ne Bağdat’lıyım ne Musul’lu, ne de Tıraz’lı diyor, ne diye uzatıp duruyorsun. Nereliysen söyle bari de kurtul. Burada meramını söylememek aptallıktır. Yahut da sana ne yedin diye soruversem ne şarap içtim, ne kebap yedim... Ne et yedim, ne tirit ne de mercimek diyorsun. Ne yediysen yalnız onu söyle kafi. Sözü uzun uzun gevelemek neden? Çalgıcı dedi ki: Maksadım gizli. Senin nefyetmenden, yoktur demenden ispat senden ürküp kaçmada. Var olanı bir türlü bulamıyorsun. İspattan bir koku alasın diye nefyettim, bilmiyorum dedim. Bu sazı, nefiyle nağmelendirdim. Ölünce de ölüm, sana yaşayış sırlarını söyler. Fri, 30 May 2008 16:19:46 GMT 1538168-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1538168 Arab’ın birinin köpeği ölmek üzereydi. Arap yağmur gibi gözyaşı dökmede, başıma ne dertler geldi demedeydi. Bir dilenci geçiyordu. Dedi ki: Niye ağlıyorsun? Kimin çin feryat ve figan ediyorsun? Arap bir köpeğim vardı dedi, pek iyi huyluydu. İşte şuracıkta yol üstünde ölüyor. Gündüz avcımdı, gece bekçim. Gözü pekti, avı hemen yakalardı. Hırsızı derhal kovardı. Adam derdi ne yaralandı mı? Diye sordu. Arap, hayır dedi, açlık onu bu hale getirdi. Adam, bu derde, bu mihnete sabret dedi, Tanrı, sabredenlere karşılık ihsanda bulunur. Ondan sonra dedi ki: Ey hür kişi, elindeki şu dolu dağarcıkta ne var? Arap, dün akşamdan artan ekmeğim, azığım. Bedeni kuvvetlendirmek için taşımaktayım dedi. Adam dedi ki: Neden o köpeğe ekmek yemek vermedin? Arap o kadar merhametim yok. Yolda parasız ekmek ele geçmez. Fakat gözyaşı bedava dedi. Adam, a havayla dolu kırba, toprak başına! Demek ki sence ekmek, gözyaşından daha iyi ha? Gözyaşı kandır, dertle su haline gelir. Topraktan meydana gelen ekmek, beyhude kan dökmeye değmez dedi. Arap, iblis gibi bütün vücudunu hor hakir bir hale getirmişti. Bu bütünün parçası, anacak aşağılık ve bayağı bir şeydir. Ben varlığını o ihsan ve cömertlik sahibinden başkasına satmayana kul, köle olayım. O ağlarsa gökyüzü de ağlar. O feryat ederse gökyüzü de Yarabbi demeye başlar. Ben o himmet sahibi bakıra kul, köle olayım ki kimyadan başka bir şeye eğilmez. Dua ederken Tanrı’ya sınık bir halde el kaldır. Tanrı’nın merhamet ve ihsanı, sınık kişiye doğru uçar. Bu daracık kuyudan kurtulmak istiyorsan durmadan ateşe yüz çevir kardeş. Tanrı’nın hilesini gör, kendi hileni bırak. Ey hilesine karşı hilebazların bile utanıp şaşırdıkları Tanrım! Tavus kuşu gibi kanadına bakma, ayağını gör ki kötü göz, sana bir pusu kurmasın. Dağ bile kötülerin nazarıyla yerinden oynar. Kuran’da “Yüzlikunneke”yi oku da anla. Dağ gibi Ahmet bile yolda çamur ve yağmur yokken nazara uğradı da ayağı titremeye başladı. Bu duraklama, sürçme, bu ayak titremesi de ne? Bu işin boş olmasına imkan yok diye hayrette kaldı. Nihayet ayet geldi de, o hal sana kötü gözden erişti diye hikmetini bildirdi. Tanrı eğer senden başka biri olsaydı derhal yok olur, o nazara avlanır erir giderdi. Fakat benim korumam, eteğini çemreyip geldi de kurtuldun, yalnız bu titreyişin, bu sürçmen, bu sırrı sana bildirmek içindi dedi. İberet al da o dağ gibi olan Peygambere bak... Ondan sonra a saman çöpünden aşağı olan adam, hünerini malını arz etme! Ey Tanrı peygamberi, o mecliste öyle adamlar vardır ki herkesin kuşlarına bile nazar değdirir, onları bile öldürürler. Nazarlarından kükreyen aslanın bile kellesi yarılır, inlemeye başlar. Güçlü deveye nazarı ile ölüm değdirir, sonra arkasından köleyi, yürü bu devenin yağından satın al diye yollar. Köle deveyi sakatlanmış görür. Atla beraber koşan o deve sakatlanmış başı kesilmiştir. Şüphe yok ki hasetle, kötü gözle feleğin dönüşünü, yürüyüşünü bile başka bir tarzda döndürürler. Su gizlidir, fakat dolap meydanda. Fakat su esasen dönüp yürümektedir. Kötü gözün ilacı iyi gözdür. İyi göz, kötü gözü ayağının altına alır, yok eder. İlerisi gidiş, rahmettir sıfatıdır, iyi göz de rahmettir. Halbuki kötü göz, kahır ve lanetten meydana gelmededir. Tanrı’nın rahmeti gazabından üstündür. Bunun içindir ki her peygamber, kendi zıddına üst olmuş onu mat etmiştir. Çünkü, peygamber rahmetin neticesidir. Zıddı ise kötü yüzlüdür, kahır neticesidir. Kazın hırsı birdir. Şehvet hırsı yılandır, mevki hırsı ejderha. Kaz hırsı, boğaz ve cima şehvetinden meydana gelir. Fakat baş olma hırsında bu şehvetlerin tam yirmi tanesi toplanmıştır. Mevki sahibi, mevkii yüzünden Tanrılıktan dem vurur. Tanrı ile ortak olmayı tamah eder, nasıl af edilebilir? Adem’in işlediği kusur karın ve cima yüzünden oldu. Fakat iblisin suçu ululuktan ve mevki yüzündendi. Hasılı Adem çabucak tövbe etti, halbuki o melun, tövbe etmeye tenezzül etmedi. Boğaz ve cima hırsı da kötüdür. Fakat mevki hırsı olmadıkça yine de sınıklıdır. Bu mevki hırsının kökünü dalını söylemeye kalkışırsam bir başka cilt lazımdır. Arap serkeş ata Şeytan dedi, yazıda yayılan ata değil. Şeytanlık lügat ta baş çekmedir. Bu sıfat lanete layıktır. Bir sofranın çevresine yüz tane adam oturur, yer. Fakat baş olmak isteyen iki adam dünyaya sığamaz. O, dünya yüzünden bunun bulunmasını istemez. Hatta padişah padişahlığıma ortak olur diye babasını bile öldürür. Duymuşsundur ya saltanat kısırdır derler. Padişahlık davasında olan, korkusundan akrabalığı filan hep keser, hepsinden vazgeçer. Çünkü, saltanat kısırdır, onun oğlu yoktur. Ateş gibi kimseyle dostluğu olamaz. Kimi bulursa yakar, yırtar. Kimseyi bulamazsa kendi kendisini yer. Hiç ol da onun dişinden kurtul. O katı yürekliden merhameti az um! Hiç oldun mu o katı yürekliden korkma. Her sabah mutlak yokluktan ders al. Ululuk, ululuk ısısı Tanrı’nın elbisesidir. Kim onu giymeye kalkışırsa vebale girer. Taç onundur kemer bizim vay haddini aşana! Bu tavusluk kanadı, sana bir sınamadır. Buna kapıldın mı Tanrı’ya ortak olmaya, onun gibi noksan sıfatlardan arı olduğunu davaya kalkışırsın. Bir tavus kuşu, ovada kanatlarını yolmaktaydı. Hakimin biri gezmeye çıkmıştı. Onu görüp dedi ki: Ey tavus böyle güzelim kanatları nasıl yoluyor da kökünden yolup atıyorsun? Hiç acımıyor musun? Bu süsü koparıp balçığa atmana gönlün nasıl razı oluyor? Hafızlar o tüyleri beğendiklerinden alıp mushafların arasına koyuyorlar. Halk havalanmak için tüylerinden yelpazeler yapıyorlar. Bu ne nankörlük bu ne cüret! Bilmiyor musun ki nakkaşın kim? Yahut da biliyor da nazlanıyor; mahsustan o süsleri yoluyorsun. Birçok naz vardır ki suç olur; kulu, padişahın gözünden düşürür. Nazlanmak, şekerden tatlıdır ama az çiğne, yüzlerce tehlikesi vardır. Niyaz yolu emin bir yoldur. Nazı bırak da o yola düş. Nice nazlananlar vardır ki kol kanat çırpar ama nihayet o hal adama vebal olur. Nazın güzelliği seni bir an yüceltse bile onun gizli korkusu, seni eritir mahveder. Bu yalvarışa gelince: Seni zayıflatır. Zayıflatır ama parlak ayın on dördü gibi baş köşeye geçirir. Ölüden diriyi çekip çıkarınca ölen, doğru yolu bulur. Diriden ölüye çıkarınca da diri nefis, ölüm tarafına yönelir, ölüm tarafına dönüp dolaşır. Öl ki hiçbir şeye ihtiyacı olmayan diri Tanrı, ölüden diri meydana getirsin. Allah, bu ölü bedenden meydana bir diri getirsin. Kış olursan baharın gelişini, gece kesilirsen gündüzün oluşunu görürsün. O kanatları yolma ki bir daha yerine yapışmaz. Ey güzel yüzlü, yasa düşüp yüzünü yırtma. Kuşluk güneşine benzeyen o güzelim yüzü yırtmak, yanlış bir iştir. Böyle bir yüzü tırnakla yaralamak kafirliktir. Ay bile onun ayrılığı ile ağlamakta. Yoksa yüzünü görmüyor musun? Bırak bu inatçılığı, bırak bu düşünceyi! Bedende Nefsi Mutmainne’nin yüzünü düşünce tırnakları yaralar. Kötü düşünceyi zehirli tırnak bil. Bu tırnak, derinleştikçe can yüzünü tırmalar. Müşkül düğümleri açmak ister; fakat bu, adeta altın bir kaba aptes bozmaya benzer. Ey işin sonuna varan düğümü çözülmüş say. Bu düğüm, boş keseye vurulmuş kuvvetli ve çözülmez bir düğümdür. Düğümleri açmakla uğraşa,uğraşa kocaldım, başka birkaç, düğümü de çözülmüş sayıver. Asıl boğazımızdaki çözülmez düğüm şudur: Sen kendini bil, bakalım, aşağılık bir adam mısın, yoksa bahtı yaver bir adam mı? Adamsan bu müşkülü çöz. İnsan nefsine sahipsen nefsini bu yolda sarf et. Ayan ve arazı bildin tut, ne çıkar? Asıl, kendi haddini bil ki bundan kaçıp kurtulmaya imkan yok. Kendi haddini bilince de artık bu hadden kaç da ey toprak eleyen, hadsiz aleme ulaş. Ömrün mahmul ve mevzu derdiyle geçti. Gözün açılmadı, hayatın duyduğun şeylerle geçip gitti. Neticesiz ve tesirsiz olan her delil boş çıktı. Sen kendi neticene bak. Yapanı ancak yapılan şeylerle görebildin; iktirani kıyasla kanaat ettin. Filozof davasında delilleri çoğaltıp durur. Halbuki kalbi temiz Tanrı kulu, onun aksine delillere bakmaz bile. Delil ve hicaptan kaçar, delalet edilenin peşine düşer, başını yakasının içine çeker. Filozofa göre duman, ateşe delildir ama bizce dumansız olarak o ateşe atılmak daha hoştur. Hele yakılıktan, sevgiden meydana gelen şu ateş yok mu? O, bize dumandan daha yakındır. Hasılı cana ariz olan hayallere kapılıp dumana koşmak ve bu yüzden candan olmak, pek kötü bir iştir, pek bahtsızlıktır. Kanadını yolma, onun sevgisini gönlünden sök, çıkar. Çünkü, savaşmak için düşmanın bulunması şarttır. Düşman olamadıkça savaş imkanı yoktur. Şehvetin olmazsa ondan kaçınma emrine uyman mümkün değildir. meylin olmazsa sabrın manası yok. Düşman yoksa ordu sahibi olmana ne hacet? Kendine gel de kendini hadım etme, papaz olma. Çünkü, çekinmek ve temiz durmak, şehvetin zıddıdır. Heva ve heves olmadıkça have ve hevesten çekinin denmesi mümkün değildir. ölülere gazilik taslanmaz ya. “Yoksullara verin onları doyurun “ denmiştir, şu halde kazan. Çünkü elinde eskiden kazandığın bir şey olmadıkça harcayamazsın ki. Gerçi o mutlak olarak “Yoksulları doyurun” demiştir ama sen “Kazanın da sonra yoksulları doyurun” diye oku. Yine böyle o padişah “Sabredin” buyurdu. Bir istek olmalı ki yüz çeviresin. “Yiyin” emri şehvet için bir tuzaktır, ondan sonra gelen “İsraf etmeyin” emriyse temizliktir. Şehvet olmasa ondan kaçınmaya imkan olabilir mi? Sabretme ezasına uğramadıkça karşılığında bir hayır ve mükafat elde edemezsin. Ne hoştur o şart ve ne sevinçli şeydir o mükafat. O gönüller açan, canlara canlar katan mükafat! Aşıkların neşesi de odur, gamı da, hizmetlerine karşılık aldıkları ücret de. Aşk, sevgiliden başkasını seyre dalarsa bu, aşk değildir, aslı yok bir sevdadır. Aşk, o yalımdır ki parladı mı sevgiliden başka ne varsa hepsini yakar. La kılıcı, Tanrı’dan başka ne varsa hepsini keser silip süpürür. Bir bak hele, La’dan sonra ne kalır? İllahlah kalır, hepsi gider. Neşelen, sevin ey ikiliği yakıp yandıran şiddetli aşk! Zaten evvelkilerde oydu, sonrakiler de. İkilik ancak şaşı gözün bir görüşüdür, bunu böyle gör. Ne şaşılacak şey! Hiç onun aksinden başka bir güzel olur mu? Beden, ancak canla hareket edebilir. Canı olmayan bedeni istersen yağla, balla beslemeye kalk, yine beyhudedir. Bunu, bir günceğiz olsun dirilip bu canlar canının elindeki kadehi alan, o şarabı içen bilir. Fakat gözü, o yüzleri göremeyene şu duman, can görünür. Abdülaziz oğlu Ömer’i görmediğinden Haccac onca adalet sahibidir. O, Musa’nın ejderhasını görmemiştir de büyücülerin iplerinde can var sanır. Arı duru suyu içmeyen kuş, kara su içinde kanat çırpıp durur. Zıt olmadıkça zıttı tanınamaz. Yara görülünce onulmaya başlanır. Hasılı Elest ikliminin kadrini bilesin diye dünya, önce gelmiştir. Fakat buradan kurtulup oraya vardın mı ebed şeker hanesinde şükreder durursun. Dersin ki: Sanki orada toprak elemişim. Bu tertemiz alemden kaçıp duruyormuşum. Keşke bundan önce ölseydim de o balçıkta çektiklerim, daha az olsaydı. İşte onun için o her şeyi bilen peygamber, “Kim ölür bedenini terk ederse, öldüğünden, göçtüğünden dolayı hasrete düşmez. Ancak taksiratından, fırsatı fevt ettiğinden hasrete düşer. Ölen keşke maksadıma bundan önce erişseydim diye diler. Kötüyse, önce ölseydi kötülüğü daha az olurdu. İyiyse, iyilik yurduna daha önce giderdi. Kötü, haberim yokmuş, ben an be an önümdeki perdeleri arttırıp duruyormuşum. Bundan önce buraya göçseydim bu perdem, daha az olurdu der” buyurmuştur. Hırsa düşüp kanaat yüzünü az yırt. Ululanıp aşağılanma yüzünü az incit. Hasisliğinden cömertlik yüzünü, Şeytanlığından secdenin güzelim cemalini az parala. O cenneti bezeyen kanatları yolma. O yolları kaplayan kanatları yolma. Tavus kuşu, bu öğüdü duyunca ona baktı. Sonra da zari, zari ağlamaya koyuldu. O dertlini feryadı figanı orada bulunanları da feryada düşürdü. Neden kanatlarını yoluyorsun diye soran cevapsız kalıp pişman bir halde ağlamalı oldu. Neden boşboğazlıkta bulundum da sordum? O, zaten dertle doluymuş, ben onu büsbütün coşturdum diyordu. Gözlerinden akan yaşlar toprağa damlamakta idi. Damlayan damlaların her birinde yüzlerce cevap vardı. Doğru ve özden ağlayış, canlara dokunur, feleği ve arşı bile ağlatır. Akıl ve gönüller, şüphe yok ki arşa mensuptur, hicap içinde olarak arş nurundan doğarlar. Harut’la Marut gibi. O iki temiz melek de bu alemde korkunç bir kuyuda mahpusturlar. Aşağılık şehvet alemine düştüler de suçları yüzünden bu kuyuda bağlana kaldılar. İyilerle kötüler büyüyü ve büyüyü bozan şeyleri bu iki melekten öğrenirler. Fakat önce kendine gel, büyüyü öğrenme vazgeç bu sevdadan. Biz bu büyüyü seni belaya uğratmak ve sınamak için öğretiriz diye öğüt verirler. Sınamada şart ihtiyar sahibi olmaktır. Kudret elde olmadıkça da ihtiyar olamaz. İstekler uyumuş köpeklere benzer. Onlardaki hayır ve şer de gizlidir. Kudretleri olmadığı için bunlar, yere yatmış odun parçaları gibi yatakalmışlardır. Fakat aralarına pis bir şey atıldı mı adeta köpeklere hırs surunu üfürür. O sakaktaki bir eşek düşüp öldü mü uyuyan yüzlerce köpek uyanır. Gayp gizliliğinden gitmiş olan hırslar, yenlerinden yakalarından baş çıkarır, hücuma koyulurlar. Her köpeğin kılları diş kesilir hile için kuyruk sallamaya başlarlar. Köpeğin belden aşağısı hile, belden yukarısı öfke olur, odun bulmuş zayıf ateşe döner. Mekansızlık elinden yalım,yalım gelip çatar, ateşten çıkan alev ta göğe kadar, ağar. Bunun için yüzlerce köpek de insanın bedenin de uyumuştur. Bir av olmadığı için onlar, adeta gizlenmişlerdir. Yahut da gözleri bağlı doğan kuşlarına benzerler. Perde ardında bir av sevdasıyla yanıp tutuşurlar. Fakat doğanın külahını kaldırdın da avını gördün mü derhal dağlara dönüp dolaşmaya başlar. Hastanın isteği yatışmıştır. Hatırı, yalnız iyileşmektedir. Ama ekmek, elma ve karpuz görünce onu yemek ister bu istekle zarar korkusu, savaşa girişir. Sabrederse bunları görüşü, iyiliğine yarar. Çünkü o heyecana düşmek, onun gevşemiş tabiatına iyi gelir. Fakat sabredemezse görmemesi daha iyidir. Okun zırhsız adamdan uzak olması yeğ! Tavus kuşu ağlaması bitince dedi ki: Yürü, sen renge ve kokuya kapılmışsın. Görmüyorsun ki bu kanatlar yüzünden her yandan başıma yüzlerce bela gelip çatmada. Nice merhametsiz avcılar, bu kanatlar yüzünden her yanda benim için tuzak kuruyorlar. Nice okçu kanatlarım için yayını çekmiş bana ok atmada. Gücüm kuvvetim yok, kendimi koruyamıyorum, bu kazadan, bu beladan, bu fitnelerden kurtulmama imkan yok. Madem ki iş böyle, dağlarda, ovalarda emin olabilmek için çirkin olmam daha iyi. Ey yiğit, bu kanatlar, benim ululanma silahım kesildi. Ululanmaysa ululananları yüzlerce belaya uğratır. Nice hüner ve sanatlar vardır ki ham kişiyi helak eder. Çünkü o, taneye koşar, bu yüzden de tuzağı görmez. İhtiyarına sahip olmak, “Sakının” emrine uyan ve kendisine sahip olan adam için iyidir. Kendini koruyamıyor kötülüklerden çekinemiyorsan sakın, o aleti uzaklaştırır, ihtiyarı bırak. Benim de cilvelendiğim şey ve ihtiyarım, o kanattır. Onu yoluyorum, çünkü başıma kastetmede. Sabır sahibi, kendi kanadını yok farz eder, bu suretle kanadı da onu kötü düşüncelere sevk etmez. Şu halde ona de ki: Kanadını yolma, onun bir zararı yoktur. Bu çeşit adama ok gelse önüne kalkanını tutar. Fakat bana bu güzel kanat düşmandır. Çünkü sabredemiyor, cilveleniyorum. Eğer çekinme ve korunma bana yol gösterseydi ihtiyar yüzünden debdebem, devletim artardı. Ben çocuğa yahut sarhoşa benziyorum, sınanmalara tahammülüm yok. Benim elime kılıç vermek caiz değildir. Eğer aklım olsaydı da beni men etseydi kılıç, elimde bir zafer vasıtası olurdu. Güneş gibi nurlar saçan bir akıl lazım ki doğrudan başka bir suretle kılıç vurmasın. Parlak aklım ve iyi bir huyum yok, şu halde silahımı neden kuyuya atmayayım? Bu silah, bana düşman olacak. Onun için kılıçla kalkanı kuyuya atıyorum. Ne kolumda kuvvet var, ne dayanacağım bir yer. Kılıcımı atmazsam düşmanım elimden alır onunla beni yaralar. Bu kötü huylu nefis, yüzünü örtmemekte. Ben de onun inadına yüzümü yırtmaktayım. Bu suretle şu yücelik, şu güzellik azalsın da tamamı ile bitince de ben vebale az düşeyim. Yüzümü bu niyetle yırttığımdan suçum yok. Çünkü, bu yüzü yaralarla örtmek gerek. Gönlüm, gizlenme huyuna sahip olsaydı yüzüm, günden güne parlar, güzelleşirdi. Kuvvetim kudretim yok, iyiliğe de meyledemiyorum. Bunu gördüm, düşmanımı da gördüm, derhal silahımı kırdım. Bu suretle de onun bana üstün olmamasına, hançerimin kendime vebal olmamasına gayret etmiş oldum. Damarım oynadıkça kaçıyorum, çünkü adamın kendisinden kaçması kolaydır. Başkasından kaçan, ondan kurtulunca karar eder. Halbuki benim düşmanım da benim, benden kaçan da ben. Şu halde işim kıyamete kadar boyuna kaçmaktır. Adama kendi gölgesi düşman olursa ne Hint’te emin olur, ne Huten’de. Fri, 30 May 2008 16:18:49 GMT 1538164-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1538164 Ey doğacak çocuğun oynaması gibi bu manaları içimde oynatıp duran Tanrı, mademki bunun tamamlanmasını diliyorsun, kolaylaştır, yol göster, muvaffakiyet ver. Yahut da bu isteği, bu iştiyakı gider, bizi muahaze etme. Madem ki müflise altın ihtiyacını ilham ediyorsun, ey gani padişah, gizlice ona altın ihsan et. Sen olmadıkça, senin inayetin lütfetmedikçe gece gündüz nazım ve kafiyenin ne değeri olabilir,bu çeşit meydana gelen şiire kim bakar ki? Ey bilgi sahibi padişah, nazım da, cinas da kafiyede korkudan senin emrine kuldur. Sen her şeyi, seni tespih eder bir hale koymuşsun, akıl ve temyiz sahibi olanlar da seni tespih eder, akıl ve temyiz sahibi olmayanlar da. Her birinin başka çeşit bir tespihi var. Bunun halinden onun haberi bile yok! İnsan, cansız şeylerin tespih etmesini inkar eder ama cansız şeyler, ona kullukta üstattır. Hatta yetmiş iki milletin her biri öbürlerinin halinden bihaberdir. Hepsi de şüphe içinde kalmıştır. Konuşan, söz söyleyen iki kişi bile birbirinin halinden haberdar olmazsa duvarla kapı, nasıl birbirini anlar, duyar? Ben söz söyleyen adamın bile tespihinden gafil olursam gönlüm, sessiz sedasız bir şeyin tespihini nasıl duyar? Sünni, Cebri’nin tespihinden bihaberdir. Cebriye de Sünni’nin tespihini eser etmez. Sünni’nin hususi bir tespihi vardır. Fakat cebrinin de bunun zıddı olan bir tespihi vardır ki, ona sığınır. Bu “ O, sapıktır, yol azıtmıştı” der durur. Halbuki onun halinden de haberi yoktur, “ Kün” emrinden de! O, da “ Bunun hakikatten ne haberi var ki” demektedir. Tanrı takdir etmiş de onları savaşa düşürmüştür, bu suretle de her birinin aslını meydana çıkarır. Bir cinse mensup olmayandan izhar eder. Herkes kahrı lütuftan ayırt eder. Anlar. İster bilgi sahibi olsun, ister cahil, ister aşağılık. Fakat kahır içinde gizli olan lütfü, yahut lütuf içinde gizlenmiş bulunan kahrı, az kişi anlar. Meğer ki gönlünde bir can mehengi olan Tanrıya mensup bir er olsun. Bundan başkaları kahırda gizli olan lütufla,lütufta gizli bulunan kahrı anlayamaz, şüpheye düşerler. Onlar, adeta yuvalarına bir kanatla uçup ulaşmak isteyen kuşlara benzerler. Fri, 30 May 2008 16:15:39 GMT 1538149-blog@http://www.sosyomat.com/ thecrowfun http://thecrowfun.sosyomat.com/blog/1538149 Çinliler “ Biz daha mahir ressamız, dediler. Rum halkı da dedi ki: “ Bizim maharetimiz daha üstündür.” Padişah “Sizi imtihan edeceğim; bakalım hanginiz davasında haklı” dedi. Çinlilerle Rum diyarı ressamları hazırlandılar; Rum diyarı ressamları ilimlerine daha vakıf kişilerdi. Çin ressamları “ Bize bir hususi oda verin, bir oda da sizin olsun” dediler. Kapıları karşı karşıya iki oda vardı. Bir tanesini çin ressamlar aldı. Öbürünü de Rum ressamları. Çinliler, padişahtan yüz türlü boya istediler. Yüce padişah bunun üzerine hazinesini açtı. Çinlilere her sabah hazineden boyalar verilmekteydi. Rum ressamları “ Pas gidermekten başka ne resim işe yarar, ne boya!” dediler. Kapıyı kapatıp duvarı cilalamaya başladılar. Gök gibi tertemiz, saf ve berrak bir hale getirdiler. İki yüz çeşit renge boyanmaktansa renksizlik daha iyi. Renk bulut gibidir. Renksizlikse ay. Bulutta parlaklık ve ziya görürsen bil ki yıldızdan aydan ve güneştendir. Çinli ressamlar işleri